Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘રમેશ સવાણી, I.G.P.’ Category

અજીબ દાસ્તાં હૈ યે, કહાં શુરુ કહાં ખતમ!

– રમેશ સવાણી

રેખા (ઉમ્મર : 24) સ્વરુપવાન, હસમુખી અને તન્દુરસ્ત હતી. તેનો પતી રામજી (ઉમ્મર : 25) રેખાને બહુ ચાહતો હતો. બન્ને અમદાવાદના દરીયાપુર, વાડીગામ વીસ્તારમાં રહેતાં હતાં. રામજી દરજીકામ કરતો. રેખાનું આ બીજું લગ્ન હતું. રામજીનું પણ આ બીજું લગ્ન હતું. પ્રથમ પત્નીને દસ હજાર રુપીયા આપી રામજીએ છુટાછેડા લીધા હતા.

રામજીને એક બહેન હતી. તેનું નામ મંજુ. તે પ્રથમ લગ્ન પછી વીધવા થયેલી. મંજુનું બીજું લગ્ન અડાલજમાં રહેતા મગનલાલ સાથે થયું હતું.

રેખા અને રામજીના લગ્ન બીજી ફેબ્રુઆરી, 1982નાં રોજ થયા હતા, પરન્તુ છ મહીના પછી રેખા અને રામજી ઉપર આફત આવી પડી!

રેખા સવારે ઉઠી. રામજી ઘસઘસાટ ઉંઘતો હતો. રેખાએ ઓશીકા નીચે જોયું તો એ ચીસ પાડી ઉઠી. રામજીની ઉંઘ ઉડી ગઈ. રામજીએ કહ્યું : “ડાર્લીંગ! શું થયું?”

“જુઓ, મારા ઓશીકા નીચે કાળા દોરા છે, અડદના દાણા છે! ચીઠ્ઠી છે. ચીઠ્ઠીમાં લખ્યું છે. રેખા! તું મરી જવાની છો!”

“રેખા! કોઈ કાવતરાખોરે મેલીવીધા કરી છે! કોઈ મેલા માણસે, મેલી મુરાદ માટે આવું કર્યું હશે! રેખા! તું ગભરાઈ ન જા. ચીંતા ન કર. આપણે ભુવા પાસે જઈને મેલા માણસને પાઠ ભણાવીશું! હમણાં તું કોઈને આ વાત કરતી નહીં.”

બીજા દીવસે રેખાએ ઉઠીને ઓશીકા નીચે જોયું. એની આંખો ફાટી ગઈ. ચોખાના દાણા અને કંકુ પડ્યું હતું! ચીઠ્ઠી પણ હતી. ચીઠ્ઠીમાં લખ્યું હતું : રેખા! તું જીવતી રહેવાની નથી!

રેખા અને રામજી ભુવા પાસે પહોંચ્યાં. ભુવાએ જારના દાણા હાથમાં લીધા. ત્રણ–ચાર ફુંક મારી. માતાજીના નામ લીધાં અને દાણા પટમાં ફેંકાયા. દાણાની ગણતરી કરી. ભુવાએ જાહેર કર્યું : “રેખાબેન! ‘મ’અક્ષરથી નામ શરુ થાય છે, એનું આ કરતુત છે. ‘મ’વાળો માણસ મેલી મુરાદ ધરાવે છે. એનો ડોળો તમારા રુપ ઉપર છે! ચેતજો!”

રેખાએ પુછ્યું : “ભુવાજી! ‘મ’અક્ષરનો માણસ એટલે?”

“મગનલાલ! માણેકલાલ! મનસુખ!”

રામજીને કહ્યું : “રેખા! મગનલાલે મેલીવીદ્યા કરી હોય તેવું લાગે છે!”

“પણ એ શા માટે આવું કરે? એ તો તમારી બહેન મંજુના પતી છે! મગનલાલને હું પણ સારી રીતે ઓળખું છું. એ સાદા અને સરળ માણસ છે!”

“રેખા! સાદા–સરળ માણસો જ ઉંડા અને અઘરા હોય છે. પેટમેલા હોય છે!”

રેખાએ ભુવાજીને પુછ્યું : “ભુવાજી! તમને શું લાગે છે?”

ભુવાજી ફીલ્મી ગીતોનો રસીયો હતો. તેણે કહ્યું : “અજીબ દાસ્તાં હૈ યે, કહાં શુરુ કહાં ખતમ, યે મંઝીલે હૈ કૌન સી, ન વો સમજ શકે ન હમ!”

“એટલે તમે કંઈ જાણી–જણાવી શક્તા નથી? ભુવાજી! તો દાણા શા માટે જુઓ છો?”

“રેખાબેન! ભુવો કોઈ ચમત્કાર કરતો નથી! અમે તો માની લીધેલા રોગોની સારવાર કરીએ છીએ. રોગ ખોટો હોય તો સાચી દવા ન ચાલે! દવા પણ ખોટી જ હોવી જોઈએ! આ કામ અમે કરીએ છીએ!”

“એટલે અમારી સમસ્યા ખોટી છે, એમ તમે કહેવા માંગો છો?”

“ના, રેખાબેન ના! તમારી સમસ્યા સાચી છે. સમસ્યાનું સર્જન કરનાર ખોટો છે! એની વીધી હું કરી આપીશ. તમે ચીંતા ન કરો!”

રેખા અને રામજી ઘેર આવ્યાં. રેખાના હૈયામાં ડર ઘુસી ગયો હતો. રેખાએ કેટલાંક માતાજીઓને યાદ કર્યા. માનતાઓ માની, ઉપવાસ શરુ કર્યા પણ પરીણામ ન મળ્યું! ત્રણ મહીના પછી રેખાના ઓશીકા હેઠળથી કાળાવાળ અને ભભુતી નીકળી! ચીઠ્ઠી પણ હતી. તેમાં લખ્યું હતું : રેખા! તું છટકી શકવાની નથી!

રેખા હવે વીચારતી થઈ કે મગનલાલ જ આ કાવતરું કરતો હોવો જોઈએ. રેખાનું મન ભારે થઈ ગયું. મગનલાલ પ્રત્યે અણગમો થવા લાગ્યો. રેખાએ રામજીને કહ્યું : “આ મગનલાલ મેલો લાગે છે!”

“ડાર્લીંગ! મારું પણ એવું જ અનુમાન છે! ચીંતા ન કર. ભુવાજી ઉપાય કરશે!”

બીજા અગીયાર મહીના થયા. એક દીવસ રેખાના ઓશીકા હેઠળથી અડદના દાણા અને કંકુ મળી આવ્યું! ચીઠ્ઠી પણ હતી. તેમાં લખ્યું હતું : રેખા! તારું મૃત્યુ નક્કી છે! તમારા ઘરમાં નાની બેગ છે તે ખોલીને જો. પૈસા ગુમ હશે!

રેખા અને રામજીએ તરત જ બેગ ખોલી. બેગમાંથી પૈસા ગુમ હતા! બન્ને ભુવા પાસે પહોંચ્યાં. રેખાએ કહ્યું : “ભુવાજી! અજીબ દાસ્તાં હૈ યે! કંઈક વીધી કરો!”

ભુવાજીએ આંખો બન્ધ કરી. મન્ત્રોચ્ચાર કર્યા. ધુપ કર્યા. શરીરમાં ધ્રુજારી ભરી. પછી કહ્યું : “રેખાબેન! વીધી અઘરી છે! કરશો ને?”

“ભુવાજી! મને મારું મૃત્યુ સામે દેખાય છે! હું ભયભીત થઈ ગઈ છું. હું ઉંઘી શક્તી નથી! સ્વપ્નાઓ ભયંકર આવે છે! મારું જીવવું હરામ થઈ ગયું છે. તમે જે કહેશો તે કરવા હું તૈયાર છું!”

“રેખાબેન! તમે અને રામજી બન્ને કાળી ચૌદશના દીવસે ઘર છોડી દેજો. નહીં તો તમારા બન્નેના મૃત્યુ થશે! તે દીવસે બહાર જતા રહેજો અને આખો દીવસ તમારે બન્નેને દીગમ્બર અવસ્થામાં રહેવું પડશે!”

ભુવાજીની સલાહ મુજબ કાળી ચૌદશના દીવસે રેખા અને રામજી ડાકોર ગયા. ધર્મશાળામાં રોકાયા. આખો દીવસ વસ્ત્રવીહીન દશામાં બન્ને રહ્યા; પણ ત્યાં ચમત્કાર થયો. રેખાના ઓશીકા હેઠળથી અડદના દાણા નીકળ્યા અને ચીઠ્ઠી મળી : ચીઠ્ઠીમાં લખ્યું હતું : રેખા! હવે તું થોડાં દીવસ જ જીવવાની છો!

રેખા અને રામજી અમદાવાદ પરત આવ્યા. બન્ને દીલ્હી ચકલાની બેંક ઓફ બરોડામાં ગયા. લોકર ખોલીને જોયું તો દાગીના ગુમ! રામજીએ કહ્યું : “ડાર્લીંગ! મગનલાલ આપણી પાછળ પડ્યો છે! આ કેવી મેલીવીધા! લોકરમાંથી દાગીના પણ ઉઠાવી ગયાં!”

બન્ને તરત જ દરીયાપુર પોલીસ સ્ટેશને પહોંચ્યાં. મગનલાલના કરતુતો અંગે અરજી આપી. પોલીસ મુંઝાણી. પોલીસે કહ્યું : “અજીબ દાસ્તાં હૈ યે!”

વળતા દીવસે સવારે રેખાએ ઉઠીને ઓશીકા નીચે જોયું તો ચીઠ્ઠી પડી હતી. ચીઠ્ઠીમાં લખ્યું હતું : “રેખા! તેં પોલીસને અરજી આપી છે, પણ મને કશુંય થવાનું નથી!”

હવે રેખાને પાક્કી ખાતરી થઈ ગઈ કે આ કામ મગનલાલનું જ છે! પણ રેખાને એ સમજાતું ન હતું કે મનગલાલ આવા તુત કેમ કરે છે? શું હેતુ છે એનો? વળી મગનલાલ કોના મારફતે ઓશીકા નીચે આ બધી વસ્તુઓ મુકાવે છે? આ મેલીવીદ્યા કરનાર કોણ છે?

આવી સ્થીતીમાં બીજા ત્રણ વર્ષ પસાર થઈ ગયા. તારીખ 19 ડીસેમ્બર, 1985ના રોજ આ કીસ્સો એક અખબારમાં ચમક્યો!

ચમત્કાર ચકાસણી કેન્દ્ર, પાલીતાણાના ચતુરભાઈ ચૌહાણે (ફોન : 98982 16029) આખો કીસ્સો વાંચ્યો અને અમદાવાદ પહોંચ્યા. તેમની સાથે હતા, માનસ પ્રદુષણ નીવારણ કેન્દ્ર, જોરાવરનગરના જમનાદાસ કોટેચા અને અનીરુધ્ધ શુકલ.

ચતુરભાઈએ કહ્યું : “રેખાબેન! અમે મેલીવીદ્યા કરનારને સીધો કરવા માંગીએ છીએ. એને ખુલ્લો કરવા ઈચ્છીએ છીએ!”

“ચતુરભાઈ! અમારી પણ એવી જ તમન્ના છે!”

“રેખાબેન! તમારા ઓશીકા નીચે જે ચીઠ્ઠીઓ મુકવામાં આવી છે, એ અમને બતાવશો?”

“હા, હા, કેમ નહીં?” રામજીએ સાચવીને મુકેલી બધી ચીઠ્ઠીઓ રજુ કરી.

ચતુરભાઈએ દરેક ચીઠ્ઠી તપાસી. દરેકમાં અક્ષર સરખા હતા. ચીઠ્ઠીનો કાગળ સરખો જ હતો.

રેખાએ કહ્યું : “ચતુરભાઈ! હું ત્રાસી ગઈ છું. આવી રંજાડથી! આપઘાત કરવાના વીચારો આવે છે! મારા પીતા અને પતીની આબરુની બીકે નથી કરતી! મારા પતી મને બહુ ચાહે છે, એટલે જીવું છું!”

ચતુરભાઈએ રામજીને પુછ્યું : “તમારી બેગમાંથી કેટલી વખત પૈસા ગુમ થઈ ગયા હશે?”

“દસ બાર વખત!”

“કોઈ ચોક્કસ બેગમાંથી જ પૈસા ગુમ થતા હતા?”

“હા, ચતુરભાઈ! આ નાની બેગમાં હું પૈસા રાખતો. ઓશીકા નીચેથી નીકળેલી ચીઠ્ઠીઓ પણ તેમાં રાખતો હતો.”

“રામજીભાઈ! આ નાની બેગ કેમ ગુમ ન થઈ?”

રામજી પાસે એનો જવાબ ન હતો. રેખાએ કહ્યું : “ચતુરભાઈ! તમારો સવાલ આંખ ઉઘાડનારો છે!”

“રેખાબેન! તમારા ઘરમાં જ મેલીવીધા થાય છે તેવું નથી. તમે ડાકોર ગયા ત્યાં પણ તમારા ઓશીકા નીચેથી.”

“ચતુરભાઈ! હું અને મારા પતી સાથે રહીએ તે કોઈ જોઈ શક્તું નથી! ઈર્ષાથી બળે છે!” આવો ઈર્ષાળુ કોણ હશે?”

“રેખાબેન! એની જાણ તમારા પતીને છે!”

“એ કેવી રીતે બને?”

“જુઓ રેખાબેન! એ માટે અમારે રામજી ભાઈની એકાંતમાં પુછપરછ કરવી પડે! તમે થોડો સમય મન્દીરે દર્શન કરવા જતા રહો. બરાબર દર્શન કરજો!” ચમત્કાર થશે તેની ખાત્રી આપું છું!”

રેખા તરત જ મન્દીરે દર્શન કરવા રવાના થઈ.

ચતુરભાઈએ પુછ્યું : “રામજીભાઈ! સાચું બોલવું છે કે આ ચીઠ્ઠીઓ એફ.એસ.એલ.માં તપાસ માટે મોકલાવું? કોના હસ્તાક્ષર છે, એની તપાસ થશે! ડાબા હાથના અને જમણા હાથના લખાણના નમુના લેવાશે. ભાંડો ફુટશે!”

“ચતુરભાઈ! તમે રેખાને ન કહો તો સાચી વાત કરું!”

“રામજીભાઈ! એટલા માટે તો અમે રેખાબેનને મન્દીરે મોકલી છે!”

“ચતુરભાઈ! ઓશીકા નીચે અડદના દાણા, ચોખાના દાણા, કંકુ, દોરાધાગા અને ચીઠ્ઠી હું જ મુકતો હતો! પૈસા હું જ વાપરી નાખતો હતો!”

“કેમ?”

મને શક હતો કે રેખાને મગનલાલ પ્રત્યે કુણી લાગણી છે! રેખા, મગનલાલને દીલથી નફરત કરતી રહે, તે માટે મેં આ તુત કરેલું!”

થોડીવાર પછી રેખા મન્દીરેથી પાછી ફરી, પુછ્યું : “ચતુરભાઈ શું થયું? ઉકેલ આવી ગયો? કોણ છે એ પેટમેલો?”

રેખાબેન! અજીબ દાસ્તાં હૈં યે, કહાં શુરુ કહાં ખતમ! પરન્તુ હવે પછી તમારા ઓશીકા નીચેથી કોઈ વસ્તુ કે ચીઠ્ઠી નહીં નીકળે, તેની ખાતરી આપું છું!”

–રમેશ સવાણી

‘સંદેશ’ દૈનીકમાં પ્રગટ થતી એમની રૅશનલ કટાર પગેરું’ (27, જુલાઈ, 2016)માંથી.. લેખકશ્રીના અને ‘સંદેશ’ દૈનીકના સૌજન્યથી સાભાર…

લેખક સમ્પર્ક :  શ્રી. રમેશ સવાણી, I.G.P.

10–Jatin Banglo, B/h–Judge’s Banglo, Police Choki, Bodakdev, Amdavad – 380 054 Mobile: 99099 26267  e.Mail: rjsavani@gmail.com

નવી દૃષ્ટી, નવા વીચાર, નવું ચીન્તન ગમે છે ? તેના પરીચયમાં રહેવા નીયમીત મારો રૅશનલ બ્લોગ https://govindmaru.wordpress.com/ વાંચતા રહો. હવેથી દર શુક્રવારે સવારે 7.00 અને દર સોમવારે સાંજે 7.00 વાગ્યે, આમ, સપ્તાહમાં બે પોસ્ટ મુકાયશે. તમારી મહેનત ને સમય નકામાં નહીં જાય તેની સતત કાળજી રાખીશ..

અક્ષરાંકન :  ગોવીન્દ મારુ   ઈ–મેઈલ : govindmaru@gmail.com

પોસ્ટ કર્યા તારીખ : 09–02–2018

Advertisements

Read Full Post »

આંખો છે પણ દૃષ્ટી નથી!

–રમેશ સવાણી

“જોષીજી! છાપામાં પત્રીકા હતી તે વાંચીને હું તમારી પાસે આવ્યો છું. તમે 151 ટકા ગેરંટી આપી છે! તમે ફોટો જોઈને પણ જીવનની કોઈપણ સમસ્યાનો ઉકેલ કરી આપો છો! તમે બાર કલાકમાં રીઝલ્ટ આપો છો! જ્યોતીષનું કરેલું કોઈ નીષ્ફળ બનાવે તો દસ લાખનું ઈનામ તમે જાહેર કર્યું છે! તમે ત્રીકાળ જ્ઞાની છે, એવું પત્રીકામાં છપાયેલું છે, એટલે હું તમારી શક્તીથી અંજાઈને અહીં આવ્યો છું!”

“તમારું નામ?”

“તમે તો ત્રીકાળ જ્ઞાની છો, મારા નામની ખબર જ હશે!”

“જુઓ! એ બધું હું જાણી શકું છું; પરન્તુ તે માટે મારે વીધી કરવી પડે! એનો રુપીયા પાંચ લાખ ચાર્જ થાય!”

“જોષીજી! રહેવા દો. એવી વીધી નથી કરવી! મારું નામ ભાનુભાઈ લક્ષ્મણભાઈ ભડીયાદરા છે. ઉમ્મર : 38. મીની બજારમાં, રાજહંસ ટાવરમાં હીરા લે–વેચનો ધન્ધો છે, ધન્ધામાં મન્દી છે. હું મુંઝાયો છું. ધન્ધો બન્ધ થઈ ગયો છે, હવે કરવું શું, એની ચીંતા સતાવ્યા કરે છે!”

“ભાનુભાઈ! ચીંતા ન કરો. તમારો ધન્ધો જામી જશે. તમારો જમણો હાથ દેખાડો. તમારી હસ્તરેખા જોતાં તમે ધનનાં ઢગલામાં આળોટી શકો છો. તમારી કપાળરેખા જોરદાર છે. હાલ ગ્રહોની વક્ર દૃષ્ટી તમારી ઉપર પડી છે. તમારું ભવીષ્ય મુકેશ અંબાણી જેવું છે! ચીંતા છોડો. વીધી કરવી પડશે. રુપીયા 5,100/–નો ખર્ચ થશે!”

“જોષીજી! ભલે ખર્ચ થાય. વીધી કરો!” ભાનુભાઈએ રુપીયા આપ્યા. જોષીજીએ વીધી કરી અને ભાનુભાઈને એક માદળીયું આપ્યું.

ભાનુભાઈ ઘેર આવ્યા. બે દીવસ થયા છતાં કોઈ ફેર પડયો નહીં. બાર કલાકમાં ફેર પડવો જોઈએ પણ ધન્ધાની પરીસ્થીતીમાં કોઈ પરીવર્તન ન આવ્યું. બીજા પાંચ દીવસ રાહ જોઈ છતાં માદળીયાનો કોઈ ચમત્કાર ન થયો! ભાનુભાઈએ જોષીજીને ફોન કરી હૈયાવરાળ ઠાલવી. જોષીજીએ કહ્યું : “ભાનુભાઈ! રુબરુ આવો!”

જોષીજીનું નામ હતું વીનોદ સોહનલાલ. ઉમ્મર : બત્રીસ વરસ. સુરતનાં ભાગા તળાવ વીસ્તારમાં પ્રતાપ પ્રેસની ગલીમાં ગુરુકૃપા જ્યોતીષ કાર્યાલય ખોલી જ્યોતીષનું કામકાજ કરતા હતા. ભાનુભાઈ જોષીજી પાસે પહોંચ્યા. જોષીજીએ કહ્યું : “ભાનુભાઈ! નડતર કાબુમાં નથી આવતું! જો નડતરને કાબુમાં નહીં લઈએ તો તમારા પરીવારને નુકસાન કરશે. ભારે વીધી કરવી પડશે! રુપીયા 15,000/–નો ખર્ચ થશે!”

“પણ જોષીજી! તમે માદળીયું આપ્યું છે, એનાથી કેમ કોઈ ફેર ન પડયો?”

“ભાનુભાઈ! નડતર શક્તીશાળી છે, રાક્ષસી તાકાત ધરાવે છે. નડતરે માદળીયાને નકામું બનાવી દીધું છે! એટલે જ કોઈ ફેર પડયો નથી! ભારે વીધી કરીએ તો જ પરીણામ મળે તેમ છે!”

ભાનુભાઈએ રુપીયા 15,000/–ની વ્યવસ્થા કરી જોષીજીને આપ્યા. બે મહીના થયા છતાં કોઈ ફેર પડયો નહીં. ભાનુભાઈની મુંઝવણ વધી ગઈ. નડતરનાં કારણે ઘરમાં કોઈ ગમ્ભીર ઘટના થઈ જશે, એવો ડર ભાનુભાઈને સતાવતો હતો. ભાનુભાઈની ઉંઘ ઉડી ગઈ. રાતે પડખા ફેરવ્યાં કરતા હતાં. ચીંતાનાં કારણે એના ઉપર કાળાશ દેખાતી હતી. જમવાનું ભાવતું ન હતું.

ભાનુભાઈએ ફરી જોષીજીનો સમ્પર્ક કર્યો. જોષીજીએ કહ્યું : “ભાનુભાઈ! તમને ડરાવતો નથી; પરન્તુ તમારા પરીવાર ઉપર સંકટ છે. પરીવારના સભ્યોનાં મોત થાય તેવું તાવીજ તમારા આંગણામાં કોઈ મુસલમાને નાખ્યું છે! એ નડતર કાઢયાં વીના તમને શાંતી થવાની નથી. આ માટે જોખમી વીધી કરવી પડશે!”

“પણ જોષીજી! મેં કોઈ મુસલમાનનું ક્યારેય ખરાબ કર્યું નથી! શા માટે સાચું થાય છે?”

“ભાનુભાઈ! શની અને મંગળ બન્ને ગ્રહો તમારાથી નારાજ થયા છે!”

“ગ્રહો રાજી–રાજી થઈ જાય તેવું કંઈક કરો!”

“ભાનુભાઈ! ગ્રહોની કૃપાદૃષ્ટી વીના પાંદડું પણ હલતું નથી. તમે ચીંતા ન કરો. હું વીધી કરી આપીશ. રુપીયા 45,000/–નો ખર્ચ થશે!”

“જોષીજી! મુસલમાનનું તાવીજ અને શની–મંગળના ગ્રહ વચ્ચે કોઈ સમ્બન્ધ છે? મને કંઈ સમજાતું નથી!”

“ભાનુભાઈએ! આ વસ્તુ દરેકને ન સમજાય. જેણે માતાજી અને ભગવાનની સાધના કરી હોય તેને જ સમજાય!”

ભાનુભાઈએ મીત્રો અને સગાઓ પાસેથી રુપીયા ઉછીનાં લઈ જોષીજીને આપ્યાં. બીજા ત્રીસ દીવસ થયા છતાં ભાનુભાઈની સ્થીતીમાં કોઈ ફરક ન પડયો! તે વધુને વધુ ચીંતામાં ડુબવા લાગ્યાં. આર્થીક ભીંસમાં સપડાઈ ગયાં. જોષીજીની વીધીની અસર કેમ થતી નથી, એની ચીંતામાં એનું સાત કીલો વજન ઘટી ગયું.

ભાનુભાઈ પહોંચ્યા જોષીજી પાસે કહ્યું : “જોષીજી! તમને મળ્યો ત્યારથી મારી દશા વધુ ખરાબ થઈ ગઈ છે. હું હેરાન–હેરાન થઈ ગયો છું. પરીવારના લોકો મારી તરફ શંકાની નજરે જુવે છે. આવી હાલત થવાનું કારણ શું છે? તમે બાર કલાકમાં રીઝલ્ટ આપવાનો દાવો કરો છો, ચાર મહીના થયા છતાં પરીણામ દેખાતું નથી. આવું કેમ થાય છે?”

“ભાનુભાઈ! થોડો સમય ચીંતા રહેશે; પરન્તુ પછી સારા દીવસો તમારી રાહ જોઈ રહ્યા છે!”

“જોષીજી! સારા દીવસો ભલે ન આવે, પરન્તુ હું પ્રથમ વખત તમને મળેલો ત્યારે જે સ્થીતી હતી તેવી સ્થીતી નીર્માણ થઈ જાય, એવું તો કરો! હવે તો હું કોઈને મોઢું બતાવી શક્તો નથી! ઉઘરાણીવાળા ઘેર આવે છે!”

–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

ખુશ ખબર

લેખકશ્રી રમેશ સવાણી લીખીત 14 સત્યઘટના આધારીત લેખોની સચીત્ર ઈ.બુક ‘દેતે હૈં ભગવાન કો ધોખા’ આજે 26-01-2018ના ‘પ્રજાસત્તાક’ દીવસે પ્રકાશીત કરીએ છીએ. ‘અભીવ્યક્તી’ બ્લોગના  મથાળે ‘ઈ.બુક્સ’ વીભાગ https://govindmaru.wordpress.com/e-books પર તે ઉપલબ્ધ છે. ત્યાંથી સર્વ વાચકમીત્રોને ડાઉનલોડ કરવા વીનન્તી છે. જે મીત્રોને ઈ.બુક ડાઉનલોડ કરવાની ફાવટ નથી તેઓ મને નામ–સરનામું સહીત મેલ લખશે તો હું ઈ.બુક મોકલી આપીશ.

...ગોવીન્દ મારુ

–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

 

“ભાનુભાઈ! ચીંતા છોડો. કંઈક સારું મેળવવા માટે થોડું ગુમાવવું પણ પડે! તમારી સમસ્યાનો ઉકેલ હવે હાથવગો છે. ત્રણ સીધ્ધીયન્ત્ર કાશીથી મંગાવવા પડશે! એક સીધ્ધીયન્ત્રની કીમ્મત એક લાખ છે! ત્રણ લાખનો ખર્ચ થશે; પરન્તુ તમારી સમસ્યાનો કાયમી ઉકેલ આવી જશે!”

“જોષીજી! ત્રણ લાખ હું ક્યાંથી કાઢું? ધન્ધો બંધ છે. સખત મન્દી છે, એટલે તો હું તમારી પાસે આવ્યો હતો. પણ કંઈ ફેર ન પડયો. રુપીયા 65,100/–નો ખર્ચ થઈ ગયો અને પરીસ્થીતી સુધરવાને બદલે વણસી ગઈ છે!”

“ભાનુભાઈ! નડતર વીચીત્ર છે! તમારા ઉપરથી કાઢવા ગયો, પણ સામે થયું છે! કાયમી ઉકેલ લાવવો હોય તો આ વીધી કરવી પડશે!”

“ભલે જોષીજી! ચાર દીવસ પછી પૈસાની વ્યવસ્થા કરીને હું આવું છું!”

તારીખ 24 મે, 2009. સવારના અગીયાર વાગ્યે ભાનુભાઈ જોષીજી પાસે પહોંચ્યા, કહ્યું : “જોષીજી! ત્રણ લાખનો મેળ પડતો નથી. ત્રણ લાખની વ્યવસ્થા થઈ જાય એની કોઈ વીધી છે?”

“ભાનુભાઈ! તમે ભારે કરી! સીધ્ધી યન્ત્રની વીધી નહીં થાય તો નડતર તમારા પરીવારનો ભોગ લેશે અને સાથે મારો પણ ભોગ લેશે! હું બ્રાહ્મણ છું. હું મરી જઈશ તો તેનું પાપ તમને લાગશે અને તમારી વીસ પેઢી સુધી બધાનાં મોત અકાળે થશે!”

“જોષીજી! મારો ભોગ લેવાય તો વાંધો નથી, પરન્તુ તમારો ભોગ લેવાય એવું હું ઈચ્છતો નથી. હું પૈસાની વ્યવસ્થા કરીને આવું છું!”

ભાનુભાઈ જોષીજીના આશીર્વાદ લઈ બહાર નીકળ્યા ત્યારે એક મહીલાએ અન્દર પ્રવેશ કર્યો, કહ્યું : “જોષીજી! મારી ઉપર આકાશ તુટી પડયું છે! મારા પતી અશ્વીનભાઈ આંબલીયા બે દીવસથી ક્યાંક ચાલ્યા ગયા છે. મોબાઈલ ફોન બન્ધ આવે છે. એ કઈ જગ્યાએ છે, એનું પગેરું શોધી આપો!”

“દેવીજી! તમારું નામ?”

“મારું નામ ગીતા આંબલીયા છે!”

“જુઓ દેવીજી! મોટો ખર્ચ થશે. તમારા પતી ઉપર કોઈએ મેલીવીદ્યા કરી છે. તમે વીધી નહીં કરાવો તો તમારા પતીનું મૃત્યુ થઈ શકે છે!”

“જોષીજી! કેટલો ખર્ચ થશે?”

“રુપીયા 50,000/–!”

“ભલે. વીધી શરુ કરો.”

“દેવીજી! પહેલાં પૈસાની વ્યવસ્થા કરો!”

“જોષીજી! બહાર મારા કુટુમ્બીજનો છે, એની પાસેથી પૈસા લઈ આવું છું!”

ગીતાબહેન બહાર આવ્યાં અને બધાંને વાત કરી. ફરી ગીતાબહેન જોષીજી પાસે ગયાં. ગીતાબહેન પાછળ તેના કુટુમ્બીજનો પણ જોષીજી પાસે ગયા. જોષીજી સૌને તાકી રહ્યા પછી પુછ્યું : “દેવીજી! આ બધાં કોણ છે? અહીં અન્દર કેમ બોલાવ્યા છે?”

“જોષીજી! અમે બધાં કુટુમ્બીજનો છીએ. સૌને તમારા દર્શન કરવાની અને આશીર્વાદ ગ્રહણ કરવાની તીવ્ર મનોકામના છે! આપ કૃપા કરો!”

“ગીતાબેન! જરુર કૃપા કરીશ. પરન્તુ પહેલાં મને દરેકનો પરીચય કરાવો!”

“જોષીજી! મારો ઈરાદો પણ પરીચય કરાવવાનો જ છે! જુઓ સુરતની પ્રસીદ્ધ સંસ્થા છે, સત્યશોધક સભા! આ બધાં તેના કાર્યકરો છે. જોષીજી! તમારી પાસે ઉભા છે તે મધુભાઈ કાકડીયા(સેલફોન : 98255 32234 ) છે, જેમની બાજુમાં પરેશ લાઠીયા(સેલફોન : 98257 70975), અને મારી બાજુમાં ઉભા છે તે અશ્વીનભાઈ આંબલીયા મારો પતી! બોલો જોષીજી! હવે વધારે પરીચય આપવાની જરુર છે?”

જોષીજીના કપાળે પરસેવો વળી ગયો. ગીતાબેને બુમ પાડી : “ભાનુભાઈ! અન્દર આવો!”

ભાનુભાઈ ભડીયાદરાએ અન્દર પ્રવેશ કર્યો. જોષીજીના હોંશકોશ ઉડી ગયા. ભાનુભાઈએ કહ્યું : જોષીજી! તું તારું ભવીષ્ય જોઈ શક્તો નથી અને મારું ભવીષ્ય જોવાના મારી પાસેથી રુપીયા 65,100/– પડાવી લીધા અને વધુ ત્રણ લાખ રુપીયા તું પડાવવા માંગતો હતો! તું પાખંડી છે, ઠગ છે, કપટી છે, હરામી છે! સાલાને મારો!”

ભાનુભાઈએ જોષીજીને ટીપવા હાથ ઉંચો કર્યો. મધુભાઈ કાકડીયાએ કહ્યું :ભાનુભાઈ! જોષીજી ઉપર હુમલો કરતા પહેલાં મને કહો કે એક હાથે તાળી પડે? કરુણતા એ છે કે કુદરતે આપણને સમજ આપી છે; પણ એનો ઉપયોગ આપણે કરતા નથી. આપણી પાસે આંખો છે પણ દૃષ્ટી નથી! લાલચમાં આવીને આપણે ન કરવાનું કરીએ છીએ!

ભાનુભાઈના મનમાં રોષ ભભુકતો હતો. જોષીજીભાનુભાઈના પગ પકડીને કહ્યું : “ભાનુભાઈ મને માફ કરો. લાલચમાં આવીને મેં તમારી પાસેથી પૈસા પડાવ્યા છે. હું જ્યોતીષ કે મન્ત્ર–તન્ત્ર કંઈ જાણતો નથી. દુઃખ કે સમસ્યા દુર કરવાની કોઈ વીધી હોતી નથી. માદળીયા, દોરાધાગા, ગ્રહની વક્ર દૃષ્ટી, નંગની વીંટીઓ એ બધું તુત છે. લોકોને છેતરવા માટે આ બધી વીધીઓ છે! ભાનુભાઈ! હું તમારા પૈસા આઠમા દીવસે, તારીખ 01 જુન, 2009ના રોજ સાંજ સુધીમાં પરત આપી દઈશ. લેખીત બાંહેધરી આપું છું. મને માફ કરો!”

ભાનુભાઈ નીયત તારીખે ગુરુકૃપા જ્યોતીષ કાર્યાલયે પહોંચ્યા ત્યારે ત્યાં તાળું મારેલું હતું! જોષીજી વીનોદ સોહનલાલ ફરાર થઈ ગયો હતો. જોષીજીની તપાસ કરી પણ પત્તો ન મળ્યો. ત્રીસ દીવસ બાદ, તારીખ 01 જુલાઈ, 2009ના રોજ ભાનુભાઈએ, ચોકબજાર પોલીસ સ્ટેશનમાં છેતરપીંડી સબબ લેખીત અરજી આપી. હજુ સુધી ભાનુભાઈને કે પોલીસને જોષીજીનું પગેરું મળ્યું નથી!

–રમેશ સવાણી

‘સંદેશ’ દૈનીકમાં પ્રગટ થતી એમની રૅશનલ કટાર પગેરું (31, ઓગસ્ટ, 2016)માંથી.. લેખકશ્રીના અને ‘સંદેશ’ દૈનીકના સૌજન્યથી સાભાર

લેખક સમ્પર્ક :  શ્રી. રમેશ સવાણી, I.G.P.

10–Jatin Banglo, B/h–Judge’s Banglo, Police Choki, Bodakdev, Amdavad – 380 054 Mobile : 99099 26267  e.Mail : rjsavani@gmail.com

નવી દૃષ્ટી, નવા વીચાર, નવું ચીન્તન ગમે છે ? તેના પરીચયમાં રહેવા નીયમીત મારો રૅશનલ બ્લોગ https://govindmaru.wordpress.com/ વાંચતા રહો. હવેથી દર શુક્રવારે સવારે 7.00 અને દર સોમવારે સાંજે 7.00 વાગ્યે, આમ, સપ્તાહમાં બે પોસ્ટ મુકાય છે. તમારી મહેનત ને સમય નકામાં નહીં જાય તેની સતત કાળજી રાખીશ..

અક્ષરાંકન :  ગોવીન્દ મારુ  મેઈલ : govindmaru@gmail.com

પોસ્ટ કર્યા તારીખ : 26–01–2018

♦♦♦♦♦

Read Full Post »

ભુત, ભુવાને ડાકલાં!

–રમેશ સવાણી

“પુષ્પા દેવી! આજે મેં ભુત જોયું!”

“તમે તો કહો છો કે ભુત, પ્રેત, પલીત, ડાકણ, ચુડેલ, ઝંડ, ઝોડ જેવું કંઈ હોતું નથી!”

“પુષ્પાદેવી! કદાચ ચીત્તભ્રમ (સીઝોફેનીયા) હોય!”

“તમે જે ભુત જોયું તેનું વર્ણન તો કરો. કેવું હતું એ?”

“એ ભુત પન્દરેક ફુટ ઉંચું હતું! તેનો આકર માણસ જેવો હતો. ભુત મોઢું ખોલે ત્યારે આગનો ગોળો નીકળે! થોડીવાર આગ દેખાય અને પછી અલોપ થઈ જાય! વારંવાર આવું દેખાતું હતું. ભુત નજીક આવે છતાં ચાલવાનો અવાજ ન સમ્ભળાય! ડાકલાંને બદલે નાનીનાની ઘુઘરીઓનો અવાજ આવે! હું ડરી ગયો. થોડીવાર રસ્તાની બાજુમાં આંકડાની પાછળ છુપાઈ ગયો. ભુત પસાર થઈ ગયું. અન્ધારું હતું એટલે ભુત બરાબર દેખાયું નહીં!”

“ભુત રાત્રે જ કેમ દેખાય છે? દીવસે કેમ નહીં? ભુત અને અન્ધકારને કોઈ સમ્બન્ધ છે?

પુષ્પાદેવી! તમારો પ્રશ્ન સવા લાખનો છે! ચીત્તભ્રમ, દૃષ્ટીભ્રમના કારણે કદાચ મને ભુત દેખાયું હોય! વાસ્તવમાં ભુત હોય જ નહીં, એવું પણ બને! આવતી કાલે વહેલી સવારે ચાલવા જઈશ ત્યારે ખાતરી કરીશ કે ભુત છે કે નહીં?

“મને એ કહો કે તમને જે ભુત દેખાયું તે સ્થળે શું છે? પીપળો છે? સ્મશાન છે?”

“પુષ્પાદેવી! રોડની એક બાજુ સ્મશાન છે અને બીજી બાજુ કબ્રસ્તાન છે!”

“બરાબર છે, ત્યાં ભુત જોવા મળે જ! ત્યાં ભુત જોવા માટે આપણું મગજ તૈયાર થઈ જાય છે! કોઈને મન્દીરમાં ભુત દેખાતું નથી! કેમકે ત્યાં ભુત જોવા આપણું મગજ તૈયાર થતું જ નથી! તમે કલ્પનાનું ભુત જોઈને આવ્યા છો! તમારા ચહેરા ઉપરથી પરસેવો નીતરે છે એને લુંછી નાખો. મનમાંથી ડર કાઢી નાખો! ભુવા ખોટા છે, તેવું તમે જાહેર કાર્યક્રમોમાં કહો છો, અને તમે પોતે જ ભુવા જેવી વાતો કરો છો!”

ચતુરભાઈ ચૌહાણ (ઉમ્મર : 24) સમસમી ગયા. પત્ની પુષ્પદેવીનાં શબ્દો ‘ભુવા જેવી વાત કરો છો’ ચતુરભાઈને ખટક્યા! પાલીતાણા ટેલીફોન વીભાગમાં ચતુરભાઈ જોડાયા તેને છ મહીના થયા હતા. શીક્ષક સોસાયટી પાછળ ભાડાના મકાનમાં રહેતા હતા. ચતુરભાઈ વીસ કીલોમીટર તેજ ચાલની સ્પર્ધામાં ભાગ લેતા. તેજ ચાલ તેમનો માનીતો શોખ. તેજ ચાલની પ્રેકીટસ માટે રોજ વહેલી સવારે ઉઠી પાલીતાણાથી રતનપુર તરફના રોડ ઉપર ચાલવા જતા. ચતુરભાઈ(સેલફોન : 98982 16029) રૅશનાલીસ્ટ હતા. અન્ધશ્રદ્ધામાં બીલકુલ માનતા ન હતા. ચમત્કારમાં માનતા નહીં. તેઓ દૃઢ પણે માનતા કે ચમત્કાર ઈશ્વર પણ ન કરી શકે! ચમત્કાર કરનાર પાખંડી જ હોય છે!

બીજા દીવસે વહેલી સવારે ઉઠીને, ચતુરભાઈ ચાલવા ગયા. શીયાળાની ઠંડી હતી. પરત આવ્યા ત્યારે તે પરસેવાથી રેબઝેબ હતા. પુષ્પાદેવીએ પુછ્યું : “શું થયું? તમારા ચહેરા ઉપર ગભરાટ કેમ છે?”

“પુષ્પાદેવી! ખરેખર ચમત્કાર થયો! આજે મેં ફરી ભુત જોયું!”

“કેવું હતું ભુત!”

“કાલે જોયું હતું એવું જ! મોઢામાંથી આગના ગોળા નીકળતા હતા! નજીક આવે તો પણ એના પગનો સહેજ પણ અવાજ ન સંભળાય!”

“ભુત, રૅશનાલીસ્ટની પરીક્ષા કરી રહ્યું છે!”

“પુષ્પાદેવી! એવું જ લાગે છે!”

“તમારો ગભરાટ જોતા તમને ભુવા પાસે લઈ જવા પડશે!”

પુષ્પાદેવી! ભુત, ભુવા ને ડાકલાં, એ તો તુતે તુત! વળગે છે વસુંધા વીશે, ભોળા જનને ભુત!

“તમને ભુત વળગ્યું છે?”

“ના!”

“તો શા માટે ગભરાવ છો? આટલો પરસેવો કેમ વળે છે?”

“પુષ્પાદેવી! હું માણસ છું! ડર તો લાગે ને! કુદરતે જ આપણા મગજમાં બીકનું તત્ત્વ મુક્યું છે, એટલા માટે જ આપણે આગમાં કુદી પડતા નથી, રેલવેના પાટા ઉપર સુતા નથી, દસમા માળેથી કુદકો મારતા નથી! સ્ટીમર ઉપરથી દરીયામાં છલાંગ લગાવતા નથી! કાયદાથી આપણે ડરીએ છીએ. ડર તો રચનાત્મક છે!”

“વધુ પડતો ડર ક્યારેક છાતીનું પાટીયું પણ બેસાડી દે! તેજ ચાલની પ્રેકીટસ કાલથી બન્ધ! જો ચાલવા જવું જ હોય તો રતનપરવાળા રોડે નહીં, શેત્રુંજી ડેમવાળા રોડે જાવ!”

“પુષ્પદેવી! મને ડર લાગે છે; પણ હું ડરપોક નથી! ગઈકાલે ભુત જોયું હતું; છતાં આજે એ જગ્યાએ જ ગયો! આવતી કાલે પણ હું રતનપરવાળા રોડ ઉપર જ ચાલવા જવાનો છું!”

“મને કોઈ વાંધો નથી; પરન્તુ કલાક સુધી તમારો પરસેવો સુકાતો નથી!”

ત્રીજા દીવસે, તારીખ 29 ડીસેમ્બર, 1968ને રવીવારના રોજ હીમ્મત એકઠી કરી ચતુરભાઈ વહેલી સવારે રતનપરવાળા રોડે ચાલવા નીકળ્યા. રોડની એક બાજુ સ્મશાન અને બીજી બાજુ કબ્રસ્તાન! પવનના સુસવાટા ચાલુ હતા. ઠંડી હતી. અન્ધારું હતું.

ચતુરભાઈના મનમાં વીચારો ઉમટ્યા : “ભુત, પ્રેત, માતાજી, ઈશ્વર વગેરે કલ્પનાની જરુરીયાત માણસને કેમ પડી? ઈશ્વરની કલ્પના માણસની દુર્બળતા અને તેના બૌધ્ધીક વીકાસમાંથી ઉત્પન્ન થઈ છે! દુર્બળતાની સાથે કલ્પના કે તર્ક કરવાની શક્તી માણસમાં ન હોત તો તેને ઈશ્વરની કલ્પના સુઝી ન હોત. પશુપક્ષી દુર્બળ છે, તોય તેમનામાં ઈશ્વર વીશેની કલ્પના નથી. મનુષ્ય ઉપર આવી પડનારા દુઃખ, સંકટ, મુશ્કેલીઓ અને આપત્તીના નીવારણ માટે, તેની સુરક્ષા માટે, તેમ જ તેમની કામના, ઈચ્છા વગેરેની પુર્તી માટે અને સુખની સ્થીરતા માટે તેને કોઈ ને કોઈ દીવ્ય અને મહાન શક્તી વીશેની શ્રદ્ધાનો આધાર લેવો પડે છે. દાર્શનીકો, તત્ત્વજ્ઞો, વીચારકો, ચીકીત્સકો કે નાસ્તીકો ઈશ્વર નથી તેમ સીધ્ધ કરી બતાવે તોય જ્યાં સુધી મનુષ્ય જે સ્થીતીમાં છે ત્યાં સુધી કોઈ ને કોઈ સ્વરુપમાં તેને ઈશ્વરવીષયક કલ્પનાની જરુર પડશે. જીવનના દરેક દુઃખનો નાશ કરવાનો ઉપાય માણસના હાથમાં નથી, સુખ કાયમ ટકવાનો આધાર માણસના પુરુષાર્થ ઉપર નથી; પણ પોતાના કાબુમાં નહીં એવા બહારના અનેક બાહ્ય સંજોગો ઉપર છે, એમ માણસને લાગે છે, ત્યાં સુધી માણસને કોઈપણ મહાન આલમ્બનની જરુર લાગ્યા કરશે! જે લોકો સુખદુઃખની પાર ગયા હોય, જે દરેક બાબતમાં પોતાના સામર્થ્ય ઉપર આધાર રાખવા જેટલા સમર્થ બન્યા હોય, એવા થોડાને છોડી દઈએ તો બાકી આખા મનુષ્ય સમાજને ઈશ્વરવીષયક કલ્પનાની જરુર છે! સાવ અજ્ઞાનીથી લઈને વીદ્વાન સુધી, રંકથી માંડીને ધનીક સુધી, બધાને ઈશ્વરભાવનાની જરુર છે!”

ચતુરભાઈનો વીચારપ્રવાહ અટક્યો. તેણે આંખો ચોળી. માથું આમ તેમ કર્યું. પોતે સ્વપ્નમાં નથી ને, તેની ખાતરી કરી. સામેથી પન્દર ફુટ ઉંચો કાળોકાળો માનવ આકાર આવી રહ્યો હતો. તે મોઢું ખોલે ત્યારે આગનો ગોળો નીકળતો હતો. તેના પગનો અવાજ આવતો ન હતો. ડાકલાંની જગ્યાએ ઘુઘરીઓ રણકતી હતી! એ આકાર નજીકને નજીક આવી રહ્યો હતો. આગનો ગોળો થોડીવાર દેખાય અને પછી અલોપ થઈ જતો હતો! ચતુરભાઈ ભયથી ગભરાયા. કડકડતી ઠંડીમાં પરસેવો છુટી ગયો. સામે ભુત છે જ એ નક્કી થયું. ભુત, પ્રેમ, જીનાત દૃષ્ટીભ્રમ નથી, તેની ખાતરી થઈ!

ચતુરભાઈએ હાથમાં પથ્થર લઈ, રોડની બાજુમાં આંકડા પાછળ છુપાઈ ગયા. ભય લાગતો હતો; પણ ભુતને નજીકથી જોવાની, અને તેનું પગેરું મેળવવાની ઈચ્છા પણ હતી! આ સ્થીતીમાં ઈશ્વરવીષયક કલ્પનાની કેવી જરુરીયાત છે, તેનો ચતુરભાઈને ખ્યાલ આવ્યો!

કાળો અને ઉંચો માનવ આકાર નજીક આવી રહ્યો હતો. ચતુરભાઈએ થોડીવાર ભયથી આંખો બંધ કરી દીધી. ભુત પોતાનું ગળું દબાવી દેશે, એ ભયને કારણે તેણે આંખો ખોલી. જોયું તો ઉંટ ઉપર કાળો ધાબળો ઓઢીને એક ખેડુત ચલમ પીતોપીતો જઈ રહ્યો હતો! ચતુરભાઈને આખી સ્થીતી સમજાઈ ગઈ. ચલમનો ભડકો દેખાતો હતો અને ઉંટના પગના તળીયે ગાદી હોવાથી ચાલવાનો અવાજ આવતો ન હતો. ઉંટના પગે ઘુઘરીઓ હતી તે રણકતી હતી!

“ભઈલા! તેં તો ભારે કરી!” ચતુરભાઈ બોલી ઉઠ્યા.

એ સમયે ઉંટ ઉપર બેઠેલો ખેડુત નીચે પટકાયો અને એનો અવાજ ફાટી ગયો : “ઓહ માડી રે! ભુત! બચાવો!”

ઉંટ ઉપર ચલમનો અગ્ની પડતા ઉંટ ભાગ્યું. ખેડુતને થયું, ઉંટને પણ ભુત દેખાયું છે! ખેડુતે ફરી બુમ પાડી : “ઓહ માડી રે! માતાજી બચાવો!”

ચતુરભાઈએ ખેડુતને કહ્યું : “ભઈલા! હું ભુત નથી! હું તો ચાલવા નીકળ્યો છું. તને ઉંટ ઉપર જોઈને મને ત્રણ દીવસથી પરસેવો વળી જતો હતો! કપડાં ખંખેરી ઉભો થઈ જા!”

ખેડુતે પરસેવો લુંછ્યો અને કહ્યું : “આપણે એકબીજાને ભુત સમજી બેઠા! બન્ને પરસેવાથી રેબઝેબ થઈ ગયા! તમે સારું કર્યું કે ખુલાસો કર્યો. તમારો આભાર માનું તેટલો ઓછો! તમે ખુલાસો ન કર્યો હોત તો ભુત, ભુવા અને ડાકલાં પાછળ હું ખુવાર થઈ જાત! કેટલીય બીમારી ભોગવત અને દસ વર્ષની કમાણી ખર્ચી નાખત!”

ચતુરભાઈ ઘેર પહોંચ્યા ત્યારે પુષ્પાદેવીએ પુછ્યું : “આજે તમારા ચહેરા ઉપર પરસેવો કેમ નથી? તમે ખુશ છો, એનું કારણ?”

“પુષ્પાદેવી! મેં ભુતનું પગેરું મેળવી લીધું! એક ખેડુતને આજે ભુતના વળગાડમાંથી છોડાવ્યો?”

–રમેશ સવાણી

‘સંદેશ’ દૈનીકમાં પ્રગટ થતી એમની રૅશનલ કટાર ‘પગેરું’ (14, સપ્ટેમ્બર, 2016)માંથી.. લેખકશ્રીના અને ‘સંદેશ’ દૈનીકના સૌજન્યથી સાભાર…

લેખક સમ્પર્ક :  શ્રી. રમેશ સવાણી, 10-Jatin Banglo, B/h-Judge’s Banglo, Police Choki, Bodakdev, Amdavad – 380 054 Mobile : 99099 26267  e.Mail : rjsavani@gmail.com

નવી દૃષ્ટી, નવા વીચાર, નવું ચીન્તન ગમે છે ? તેના પરીચયમાં રહેવા નીયમીત મારો રૅશનલ બ્લોગ https://govindmaru.wordpress.com/ વાંચતા રહો. હવેથી દર શુક્રવારે સવારે 7.00 અને દર સોમવારે સાંજે 7.00 વાગ્યે, આમ, સપ્તાહમાં બે પોસ્ટ મુકાયશે. તમારી મહેનત ને સમય નકામાં નહીં જાય તેની સતત કાળજી રાખીશ..

અક્ષરાંકન :  ગોવીન્દ મારુ   મેઈલ : govindmaru@gmail.com

પોસ્ટ કર્યા તારીખ : 12–01–2018

Read Full Post »

સમાજને ડાકણ વળગી છે!

–રમેશ સવાણી

“જય શ્રી કૃષ્ણ! અજયભાઈ!”

“ગુણવન્તભાઈ! જય શ્રી કૃષ્ણ! અમે ખુશખુશ છીએ. અમને અચમ્બો થાય છે! કેટલું ઝડપથી બધું ગોઠવાઈ ગયું!”

“અજયભાઈ! અમે તો તમારા કરતાંય વધુ ખુશ છીએ. અમારી દીકરી પુજા, તમારે ઘરે વહુ તરીકે આવે, એનો હરખ વર્ણવી શકાય તેમ નથી! અજયભાઈ, તમારો દીકરો મયુર બી.ઈ. (ઈલેકટ્રીકલ્સ) છે, અને અમારી પુજા બી.કોમ. છે. બન્નેનો અભ્યાસ ભલે અલગ અલગ છે; પણ બન્નેના વીચારોમાં મેળ છે. પુજા તો રાજીરાજી છે!”

“ગુણવન્તભાઈ! મયુરનો હરખ પણ સમાતો નથી! મયુરની મમ્મી વર્ષા તો હરખઘેલી થઈ ગઈ છે! મયુરની નાની બહેન ડીમ્પલે પાર્ટીનું નક્કી કરી નાખ્યું છે!”

“અજયભાઈ! મયુર અને પુજાના જન્માક્ષર મળે છે! અમે જ્યોતીષી પાસે તપાસ કરાવી લીધી છે. અમારું કુટુમ્બ ભેગું થયું છે. અમે નક્કી કરીને તમને ફોન કર્યો છે. આવતી કાલે અમારે એક પ્રસંગમાં સુરત આવવાનું છે, બપોરે ત્રણ વાગ્યે સગાઈનું નક્કી કરવા ભેગા થઈએ!”

“ગુણવન્તભાઈ! અમે તૈયાર છીએ. પધારો!” અજયભાઈએ ફોન મુક્યો. વર્ષાબેન તૈયારીમાં લાગી ગયાં!

તારીખ 6 ડીસેમ્બર, 2015ને રવીવાર. બપોરના ત્રણ વાગ્યે ગુણવન્તભાઈ (ઉમ્મર : 51) પોતાના કુટુમ્બ સાથે અજયભાઈના (ઉમ્મર : 52) ઘેર પધાર્યા. સૌના ચહેરા ઉપર ઉમંગ છલકાતો હતો.

મયુર(ઉમ્મર : 25) અને પુજા (ઉમ્મર : 23) વડીલોની મંજુરી લઈને ચોપાટી ઉપર ફરવા ગયાં. પુજાએ કહ્યું : “મયુર! મેં તને જયારથી જોયો છે, ત્યારથી તું મારા હૈયામાંથી નીકળતો જ નથી! તું મને બહુ ગમે છે. હું ખરેખર ભાગ્યશાળી છું!”

“પુજા! હું પણ તારા જેવી જ લાગણી અનુભવું છું. પુજા! હું તો તારી પુજા કરીશ! ”

“મયુર! તું બી.ઈ. ક્યારે થયો?”

“ગયા વર્ષે!”

“મારે એક વાત પુછવી છે! સાચું કહીશ ને?” “પુજા! તારે પુછવું હોય તે પુછ!”

“મયુર! આપણા સમાજમાં છોકરા–છોકરી કૉલેજમાં હોય ત્યાં માંગા આવે, સગાઈ થઈ જાય! તું બી.ઈ.નો. અભ્યાસ કરતો હતો, ફીલ્મસ્ટાર જેવો દેખાવડો છો, હસમુખો છો, છતાં હજુ સુધી તારો સમ્બન્ધ કેમ ન થયો? મને નવાઈ લાગે છે!”

“પુજા! હું તારા નસીબમાં હતો એટલે!”

“વાહ! વાહ! આ તો ફીલ્મી ડાયલોગ!”

“પુજા! સાચી વાત જુદી છે. હું તારાથી કંઈ છુપાવવા માગતો નથી. ૨૩મી જાન્યુઆરી 2014ના રોજ દીવ્યા સાથે મારો સમ્બન્ધ નક્કી થયો હતો. અમે સગાઈની ખરીદી કરી લીધી હતી, પપ્પા, મમ્મી ખુબ ખુશ હતા. પપ્પાના મીત્રની દીકરી હતી દીવ્યા! પણ દીવ્યાના પપ્પાએ આગલા દીવસે અમને કહી દીધું કે જન્માક્ષર મળતા નથી! એ સમ્બન્ધ ન થયો. પછી મેં બીજી ત્રણ છોકરીઓ જોઈ. ત્રણેય વખતે સગાઈનું નક્કી થયું; પણ છેલ્લી ઘડીએ છોકરીના પપ્પાએ, જન્માક્ષર પનોતી, ગ્રહદોષ, મહાદશા વગેરે બહાના આગળ ધરી સગાઈ થતી અટકાવી! મારા મમ્મી, પપ્પાના હોંશકોશ ઉડી ગયા. તેમને આઘાત પછી આઘાત સહન કરવા પડ્યા. હું વીચારતો હતો કે મારામાં તો કોઈ ખામી નથી ને! એન્જીનીયર છું, પપ્પા બીઝનેસમેન છે. નાનું કુટુમ્બ છે. બધાં શીક્ષીત છે. છતાં સગાઈ સુધી વાત કેમ પહોંચતી નથી? સગાઈ નક્કી થાય અને વીઘ્ન આવે!” મયુર એકાએક ચુપ થઈ ગયો. તાપી નદીના જળને તાકી રહ્યો.

“મયુર! જે થયું તે સારું થયું! આપણા જીવ એટલે તો મળ્યા!”

“પુજા! હું મમ્મી, પપ્પાની ઉદાસી જોઈ શક્તો ન હતો!”

“મયુર! દર વખતે સગાઈનું નક્કી થાય અને આગલા દીવસે ‘ના’ આવે, તેનું કારણ શું?”

પુજા! આપણા સુશીક્ષીત, આધુનીક સમાજમાં ઘુસી ગયેલી પરમ્પરાગત અન્ધશ્રદ્ધાઓ! પુજા! તું ડાકણમાં માને છે?” 

મયુર! તું શું કહેવા માંગે છે? હું ડાકણબાકણમાં બીલકુલ માનતી નથી. મેં તો સાંભળ્યું છે કે મનના સાવ કાચા માણસો આવી વાતો માનતા હોય છે!” 

પુજા! જ્યારે સમાજના અગ્રણીઓ, કૉલેજના પ્રધ્યાપક ડાકણમાં વીશ્વાસ રાખતા હોય ત્યારે અન્ધશ્રદ્ધાનું ચક્કર તુટે કઈ રીતે?” 

“મયુર! આ ચર્ચાને આપણે પછી આગળ વધારીશું! ઈ.મેઈલ, વોટ્સઍપ અને ફેસબુક મારફતે અથવા રુબરુ મળીશું ત્યારે ચર્ચા બન્ધ! માત્ર સ્નેહથી ભીંજાશું! આજે ઘેર જઈએ. વડીલોના આશીર્વાદ લઈ લઈએ!”

મયુર અને પુજા ઘેર પરત આવ્યા. બન્નેએ વડીલોના ચરણસ્પર્શ કર્યા. સગાઈની તારીખ અને સમય નક્કી કરી, ગુણવન્તભાઈ, પુજા અને તેના કુટુમ્બીજનોએ વીદાય લીધી ત્યારે પુજાએ મયુરને એક બાજુ બોલાવીને કાનમાં કહ્યું : “મયુર! સગાઈ વખતે હું આસમાની રંગની ચણીયાચોળી પહેરાવાની છું. તું પણ આસમાની રંગનો ડીઝાઈનર કુર્તો પસન્દ કરજે!”

મયુરે આસમાની રંગનો કુર્તો ખરીદ્યો. ડીમ્પલે (ઉમ્મર : 22) સગાઈની રાતે શાનદાર હોટલમાં પાર્ટીનું આયોજન નક્કી કર્યું. અજયભાઈ અને વર્ષાબેને સગાઈની સઘળી તૈયારી કરી. મીત્રો અને સમ્બન્ધીઓને આમન્ત્રણ આપ્યા. મીની બસનો ઓર્ડર આપ્યો. સગાઈની વીધી માટે નવસારી, ગુણવન્તભાઈને ત્યાં જવાની સૌને ઉતાવળ હતી!

તારીખ 19 જાન્યુઆરી, 2016ને મંગળવાર. સવારે દસ વાગ્યે મયુર–પુજાની સગાઈ વીધી હતી. સોમવાર રાત્રે નવ વાગ્યે અજયભાઈએ ફોન કર્યો : “ગુણવન્તભાઈ જય શ્રી કૃષ્ણ! તૈયારી થઈ ગઈ?”

“અજયભાઈ! સારું થયું તમારો ફોન આવ્યો! અમે એક કલાકથી ગુંચવાયા છીએ!”

“કેમ? શું થયું?”

“અજયભાઈ! માફ કરજો! સગાઈ મુલતવી રાખવી પડશે! મયુરની જન્મકુંડળીમાં નાડી દોષ છે!”

“પણ આવું તમને કોણે કહ્યું? તમે અગાઉ જન્માક્ષરની મેળવણી કરી હતી અને હવે નાડીદોષ ક્યાંથી આવ્યો?”

“અજયભાઈ! અમારા જ્યોતીષીએ કહ્યું છે!”

“ગુણવન્તભાઈ! બીજા કોઈ જ્યોતીષીને બતાવો! કદાચ નાડીદોષ. ન પણ હોય! પુજા આ વાતમાં માને છે?”

“અજયભાઈ! આવી બાબતમાં પુજાને પુછવાનું ન હોય! પુજા બાળક કહેવાય. તેને સમજ ન હોય! સગાઈનો નીર્ણય વડીલોએ કરવાનો હોય છે!”

અજયભાઈ અને વર્ષાબેન ઉપર જાણે આકાશ તુટી પડ્યું હોય તેવી સ્થીતી થઈ ગઈ! ડીમ્પલે બી.ઈ. (ઈલેકટ્રોનીકસ)નો અભ્યાસ પુરો કરી દીધો હતો. ડીમ્પલ રુપાળી અને હોંશીયાર હતી. વણીક સમાજમાં છોકરી બારમાં ધોરણમાં આવે ત્યાં જ તેની સગાઈ થઈ જાય. પણ ડીમ્પલનું માંગું હજુ સુધી આવ્યું ન હતું, એની ચીંતા અજયભાઈ અને વર્ષાબેનને કોરી ખાતી હતી, તેવી સ્થીતીમાં મયુરની સગાઈ વધુ એક વખત મુલતવી રહી!

મયુરના મમ્મી, પપ્પા આઘાતમાં સરી પડ્યા! સગાઈના આમન્ત્રણ જેમને આપ્યા હતા તેને ફોન ઉપર જાણ કરી. ડીમ્પલે પાર્ટીમાં જેમને આમન્ત્રણ પાઠવ્યા હતા, તેને પાર્ટી કેન્સલની જાણ કરી! કારણ વીના અજયભાઈના પરીવારની બદનામી થઈ! મયુર સુનમુન થઈ ગયો. મમ્મી પપ્પાને કઈ રીતે આશ્વાસન આપવું તે એને સુઝતું ન હતું.

બીજા દીવસે, પુજાનો વોટ્સઍપ ઉપર મૅસેજ આવ્યો : મયુર! મારા પપ્પા માનતા નથી. નાડીદોષનું બહાનું છે! કારણ તો તારા મોસાળનું છે! તારા મમ્મીનું પીયર કારણરુપ છે, તારા મમ્મીના મમ્મી ડાકણ છે, એવું સમાજના લોકો કહે છે!

“પુજા! આ અંગે મેં તને અગાઉ વાત કરી હતી. 2004માં મારા મોસાળના ફળીયામાં બીમારી અને આકસ્મીક મરણની ઘટનાઓ બની હતી. નવરાત્રીનો સમય હતો. ત્યાં કોઈ ભુવાજીના શરીરમાં માતાજી આવ્યા! મારા મમ્મીના મમ્મી આરતીમાં ગયા હતા. તે વખતે ભુવાજીને કોઈએ પુછ્યું કે ખોલવડ ફળીયામાં દુર્ઘટનાઓ બનેલ છે, તેની પાછળ કોનો હાથ છે? ભુવાજીએ ધુણતાં ધુણતાં મારા મમ્મીની મમ્મીનો ચોટલો પકડ્યો! બસ ત્યારથી સમાજે એને ડાકણનું લેબલ મારી દીધું! ધીમે ધીમે એક કાનથી, બીજા કાને અને બીજા કાનેથી ત્રીજા કાને વાત પ્રસરતી ગઈ. વાતનું વતેસર થયું! કોઈએ સાચી વાત જાણવાની કોશીષ ન કરી! ફેસબુકના જમાનામાં પણ લોકો અન્ધશ્રદ્ધાઓમાં ડુબેલાં છે!

“મયુર ! તું ચીંતા ન કર! હું તારી સાથે છું. હું ઘેરથી ભાગીને તારી પાસે આવું છું. આપણે લગ્ન કરીને સાથે જ રહીશું!”

“પુજા! પ્લીઝ એવું ન કરીશ! તારા મમ્મી પપ્પાની મરજી વીરુદ્ધ હું તારી સાથે લગ્ન કરી શકું નહીં!”

“મયુર! તને વાંધો શો છે?”

“પુજા! તું ઘેરથી ભાગીને મારી પાસે આવે તો સમાજ એવું જ માનશે કે ડાકણે પુજાને ભગાડી દીધી! આપણને અને મમ્મી પપ્પાને બદનામી મળે! બહેન ડીમ્પલનું ઘર જ ન બંધાય!”

“મયુર! તારી વાત સાચી છે. મને પગેરું મળી ગયું છે! સમાજને ડાકણ વળગી છે!

એક મહીના બાદ પુજાનો વોટ્સઍપ ઉપર મૅસેજ મળ્યો : “મયુર! આ છેલ્લો મૅસેજ છે. મારી સગાઈ પીયુષ સાથે થઈ ગઈ છે. મારા પપ્પા પાછળ પડ્યા હતા! મારું મન માનતું નથી! પીયુષના પપ્પાને રોજે સાંજે દારુ પીવાની ટેવ છે! હું એ ઘરમાં કઈ રીતે એડજસ્ટ થઈશ, એની ચીંતા સતાવ્યા કરે છે! મારી ફ્રેન્ડ શ્રદ્ધા, કાર્તીક સાથે સગાઈ ઈચ્છતી હતી; પણ કાર્તીકના જન્માક્ષરમાં મહાદશા હતી!

શ્રદ્ધાની સગાઈ પ્રફુલ્લ સાથે થઈ રહી છે. પ્રફુલ્લના પીતા ભુપેન્દ્રભાઈ લફરાંબાજ છે! બે–ત્રણ વખત પકડાઈ ગયા છે! શ્રદ્ધા કહે છે કે પ્રફુલ્લના ઘરમાં હું કઈ રીતે શ્વાસ લઈશ! મયુર! આપણા સુશીક્ષીત સમાજની આ વાસ્તવીક્તા છે! માની લીધેલી અન્ધશ્રદ્ધા નડે છે, પણ બીજા દુષણો નડતા નથી!”

(પીડીતાનું નામ કાલ્પનીક છે)

–રમેશ સવાણી

––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

 (આવી છેતરામણ થઈ હોય તો, પુરતા પુરાવા સાથે, ‘અભીવ્યક્તી’ બ્લોગના https://govindmaru.wordpress.com/cck/ પેજ પર ગુજરાત રાજ્યના 12 ચમત્કાર ચકાસણી કેન્દ્રોઅને તેના કાર્યકરોના સેલફોન નમ્બર આપવામાં આવ્યા છે તેઓનો સમ્પર્ક કરવા જણાવાય છે.  ગો. મારુ)

––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

 ‘સંદેશ’ દૈનીકમાં પ્રગટ થતી એમની રૅશનલ કટાર ‘પગેરું’ (20, જુલાઈ, 2016)માંથી.. લેખકશ્રીના અને ‘સંદેશ’ દૈનીકના સૌજન્યથી સાભાર…

લેખક સમ્પર્ક :  શ્રી. રમેશ સવાણી, I.G.P.

10-Jatin Banglo, B/h-Judge’s Banglo, Police Choki, Bodakdev, Amdavad – 380 054 Mobile: 99099 26267  e.Mail: rjsavani@gmail.com

નવી દૃષ્ટી, નવા વીચાર, નવું ચીન્તન ગમે છે ? તેના પરીચયમાં રહેવા નીયમીત મારો રૅશનલ બ્લોગ https://govindmaru.wordpress.com/ વાંચતા રહો. હવેથી દર શુક્રવારે સવારે 7.00 અને દર સોમવારે સાંજે 7.00 વાગ્યે, આમ, સપ્તાહમાં બે પોસ્ટ મુકાયશે. તમારી મહેનત ને સમય નકામાં નહીં જાય તેની સતત કાળજી રાખીશ..

અક્ષરાંકન :  ગોવીન્દ મારુ   મેઈલ : govindmaru@gmail.com

પોસ્ટ કર્યા તારીખ : 22–12–2017

Read Full Post »

(તસવીર સૌજન્ય : સંદેશ દૈનીક)

દુનીયામાં તારો ડંકો વાગશે!

તારીખ 27 જુલાઈ, 2001ને શુક્રવાર. ભરુચ જીલ્લાના વાલીયા તાલુકાના ટીમરોલીયા ગામના હંસા વસાવા (ઉમ્મર : 16)ના શરીરમાં માતાજી પ્રગટ થયા! આજુબાજુ પંથકના લોકો હંસા માતાજીના દર્શનાર્થે આવવા લાગ્યા. સમાચાર એવા ફેલાયા કે તારીખ 25 સપ્ટેમ્બર 2001ના રોજ નાનકડા ટીમરોલીયા ગામમાં પચ્ચીસ હજાર માણસોની મેદની એકઠી થઈ! ગામમાં વાહનો કયાં મુકવા તેની સમસ્યા ઉભી થઈ!

ભરુચ જીલ્લામાં એક પત્રીકા ફરતી હતી. તેમાં લખ્યું હતું : “હંસા માતાજીના અદ્ ભુત ચમત્કાર! ચાલો ટીમરોલીયા ગામે, હંસામાતાજીના દર્શનાર્થે. કંચનભાઈ બાલુભાઈની પુત્રી હંસાબેન બાળપણથી જ શીવજીની સેવામાં રંગાઈ ગયા હતા. તેમણે પોતાના ખેતરમાં શીવજીની મુર્તી સ્થાપીત કરાવી હતી. તે મુર્તી કોઈ ચોરી ગયું! મુર્તીના વીરહની અગ્નીમાં બાળ હંસાએ સતત સાત દીવસ અન્નજળનો ત્યાગ કર્યો! આખરે હંસામાતાજી આરતી કરતા હતા ત્યારે એક સાથે દશામા, લક્ષ્મીજી અને સરસ્વતીજીએ દર્શન આપ્યા! માતાજીએ આશીર્વાદ આપતા કહ્યું કે, ‘ધન્ય છે તારી ભક્તીને! આજથી હું તારા શરીરમાં માતાજી સ્વરુપે પ્રગટ થઈશ! બેટા! આજથી તું મારા નામનો અખંડ દીવો રાખજે. રોજ આરતી કરજે. આરતી વેળાએ હું તારા શરીરમાં ત્રણ સ્વરુપે પ્રગટ થઈશ! હંસામાતાજી! દુનીયામાં તારો ડંકો વાગશે!’ શીવજીની આજ્ઞાથી ટીમરોલીયા ગામે ત્રણ માતાજીને પ્રગટ થવું પડ્યું! હંસામાતાજી પ્રગટ પરચા પુરી રહ્યા છે. આરતી સમયે ભાવીકોની ભીડ જામે છે. તેમને ત્રણ માતાજીના દર્શન થાય છે! કેટલાય લોકોને હંસામાતાજીની હથેળીમાં ઝગમગતા કંકુના દર્શન થાય છે! ઘણાં દુઃખી લોકો રડતાં–રડતાં આવે છે અને દર્શન કરી હસતાં–હસતાં જાય છે!

એક ભાઈના બળદને લોહીના ઝાડા થઈ ગયા, તે હંસામાતાજીના દર્શને આવ્યા અને પ્રસાદી લઈ ગયા. તે પ્રસાદી બળદને ખવડાવી અને તરત જ બળદ સારો થઈ ગયો! એક દાદીમાને લકવો થઈ ગયો હતો, તેને સાયકલ ઉપર બેસાડીને હંસામાતાજી પાસે લઈ આવ્યા. હંસામાતાજીએ પ્રસાદ આપ્યો અને આશીર્વાદ આપ્યા. બીજા દીવસથી દાદીમા ચાલતાં ચાલતાં દર્શને આવવા લાગ્યા! દર મંગળવારે રાત્રે ગરબાનો કાર્યક્રમ થાય છે, તેમાં વીસ હજાર લોકો એકઠાં થાય છે. એક વખત, એક બાળકીની પાયલ ખોવાઈ ગઈ. બાળકી રડવા લાગી. હંસામાતાજીએ પાયલ શોધી આપી! દેડીયાપાડાની એક છોકરીની બન્ને આંખો કોઈ કારણસર બન્ધ થઈ ગઈ. તે છોકરીને હંસામાતાજી પાસે બપોરે લાવ્યા. તેણે પ્રસાદ લીધો, આશીર્વાદ લીધા. સાંજે આરતીનો સમય થતાં જ તેની બન્ને આંખો ખુલ્લી ગઈ! નાગોરી ગામના એક ભાઈને મંગળવાર રાતે સ્વપ્નમાં નાગદેવતાના દર્શન થયા. સવારે સ્વપ્નવાળી જગ્યાએ જઈને જોયું તો નાગદાદા બેઠા હતા! આ વાત હંસામાતાજી પાસે આવી. તેમણે કહ્યું કે તમારા સ્વપ્નમાં મેં નાગદાદાને મોકલ્યા હતા! હંસા માતાજીના સ્થાનક પાસે પાણી માટે બોર કરાવ્યો અને બોરમાંથી પાણી આપમેળે વહેવા લાગ્યું! હંસામાતાજીએ આશીર્વાદ આપ્યા કે પાણી સદાય વહેતું રહેશે! આ પત્રીકા વાંચીને, બીજાને વાંચવા આપજો. પત્રીકા ફેંકી દેશો તો અપમાન થશે, હંસામાતાજી નારાજ થશે!”

શ્રદ્ધાળુ લોકોનો પ્રવાહ ટીમરોલીયા ગામ તરફ વહી રહ્યો હતો. દાનનો ઢગલો થઈ રહ્યો હતો. એવું લાગતું હતું કે ટીમરોલીયા ગામની શેરીઓ સોના–ચાંદીથી મઢાઈ જશે, સુખ–શાંતીનું સામ્રાજય સ્થપાઈ જશે! પરન્તુ આવું કંઈ ન થયું. ગામમાં ઝઘડા શરુ થયા. હંસા માતાજીની સામે, જીલ્લા પોલીસ વડા, કલેકટર, ગૃહમંત્રી અને મુખ્યમંત્રીને અરજીઓ કરવામાં આવી!

ટીમરોલીયા ગામના યુવાન સુરેન્દ્ર વસાવાએ, તારીખ 5 ઓગસ્ટ, 2002ના રોજ, સુરતની સત્યશોધક સભાના કાર્યકર મધુભાઈ કાકડીયાનો સમ્પર્ક કર્યો, કહ્યું : મધુભાઈ, આ પત્રીકા જુઓ. અમારા ગામમાં ચમત્કારોનો રાફડો ફાટયો છે! ગામમાં પહેલાં શાંતી હતી હવે અશાંતી છે!”

મધુભાઈ કાકડીયાએ કહ્યું : “સુરેન્દ્રભાઈ, દુનીયાનો એક દસ્તુર છે, નીયમ છે. જ્યાં ચમત્કારો અને અન્ધશ્રદ્ધાના આધારે કાર્ય થાય ત્યાં. ઝઘડાઓ થાય, થાય અને થાય! તમારા ગામમાં ઝઘડાઓ વધશે, ઘટશે નહીં!”

મધુભાઈ, અમે ઝઘડાનું કારણ દુર કરવા માંગીએ છીએ. હંસામાતાજી ઢોંગ કરે છે, એને ખુલ્લા પાડો!”

“સુરેન્દ્રભાઈ, આ કામ ગામ લોકોએ કરવું જોઈએ!”

“મધુભાઈ, ગામ લોકોમાં હીમ્મત નથી. એમને હંસામાતાજીની નારાજગીનો ડર લાગ્યા કરે છે! હંસામાતાજી કોઈનું ભલું ન કરી શકે; પણ ખરાબ તો કરી શકે, એવું સૌ માને છે! હંસા આઠ ધોરણ સુધી ભણી છે, તેને ભણવું હતું; પરન્તુ એના પીતા કંચનભાઈએ હંસાને માતાજી બનાવી દીધી! મહેસાણાના એક સ્ટુડીયોએ હંસા માતાજીની કેસેટ બહાર પાડી છે, તેમાં કંચનભાઈને મજુર તરીકે દર્શાવેલ છે. વાસ્તવમાં કંચનભાઈને પીયતવાળી ખેતી છે અને એમને ત્યાં મજુરો કામ કરે છે. કેસેટમાં સાવ ગપ્પાં માર્યા છે!”

“સુરેન્દ્રભાઈ, હંસાના પરચાથી બોરમાંથી પાણી આપમેળે વહેવા લાગ્યું, એ સાચું?”

“ગયા ચોમાસામાં વરસાદ સારો પડ્યો હતો. ગામમાં પાણીના તળ ઉપર આવી ગયા. પાણીનું વહેણ પકડાઈ ગયું એટલે બોરમાંથી પાણી વહેવા લાગ્યું. તરત જ હંસામાતાજીએ ઘોષણા કરી કે આ પાણી સદાય વહેતું રહેશે! પરન્તુ આઠમાં દીવસે પાણી વહેતું બન્ધ થઈ ગયું! હવે હંસામાતાજી કહે છે કે ગામ લોકો ખટપટ કરે છે, એટલે પાણી બન્ધ થઈ ગયું!”

તારીખ 15 સપ્ટેમ્બર, 2002ને રવીવાર. સવારના અગીયાર વાગ્યે સત્યશોધક સભા સુરતની ટીમ ટીમરોલીયા ગામે પહોંચી. ટીમમાં મધુભાઈ કાકડીયા(સેલફોન : 98255 32234), સીધ્ધાર્થ દેગામી(સેલફોન : 94268 06446), જગદીશ વકતાણા (સેલફોન : 94261 15792), ભરત શર્મા (સેલફોન : 98257 10011), જાદવભાઈ વેકરીયા, તેજસ મોદી અને સતીષ જાદવ હતા.

મધુભાઈએ કહ્યું : “માતાજી! કૃપા કરો. મારા લગ્ન થયાને પચ્ચીસ વરસ થયા. હજુ પારણું બન્ધાયું નથી!”

હંસામાતાજીએ બન્ને આંખો બન્ધ કરી. હાથ ઉંચાનીચા કર્યા. હોઠ ફફડાવ્યા. પછી મધુભાઈના માથા ઉપર કંકુ છાંટ્યું અને કહ્યું : “તમે શ્રદ્ધાળુ નથી. એટલે સંતાન થયેલ નથી. સાત રવીવાર સુધી અહીં દર્શન કરવા આવજો, સાતમા મહીને ખોળો ભરાશે!”

“માતાજી! તમે આવું કયા આધારે કહો છો?”

“હું માતાજી છું! માતાજીને આવા પ્રશ્નો ન પુછાય! માતાજી સર્વજ્ઞા હોય છે. માતાજીથી કંઈ છુપું હોઈ શકે નહીં!”

“માતાજી! તમે તો ભગવાન સાથે છેતરપીંડી કરો છો, માણસ સાથે તરકટ કરવાનું કેમ છોડો?”

“તમે કહેવા શું માંગો છો?”

“માતાજી, મારે બે સંતાનો છે. સંતાનપ્રાપ્તીની વાત તો તમારું પગેરું મેળવવા મેં કહી હતી! તમારા ઢોંગની ફરીયાદ અમને મળી છે, એટલે સત્યશોધક સભાની ટીમ અહીં આવી છે. અમારી સાથે પત્રકાર છે, ટીવી ચેનલના કેમેરામેન છે!”

હંસામાતાજી ચુપ થઈ ગયા. તેના પીતા કંચનભાઈ અને કંકુ, ચુંદડી, શ્રીફળ વગેરેનો ધંધો કરનારાઓએ ઉહાપોહ કર્યો.સત્યશોધક સભાની ટીમને ધક્કા મારવાનું શરુ કર્યું. મધુભાઈએ કહ્યું : કંચનભાઈ! તમે ગોચરની જમીનમાં, માતાજીના નામે બંગલો બાંધ્યો છે અને આજુબાજુ દુકાનો ઉભી કરી. કાયમી આવક ઉભી કરી છે! માતાજીના નામે ધન્ધો કરો છો! જો હંસામાતાજીમાં સત હોય તો અમને અહીં જ સળગાવી મુકે!”

–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

(આવી છેતરામણ થઈ હોય તો, પુરતા પુરાવા સાથે, ‘અભીવ્યક્તી’ બ્લોગના https://govindmaru.wordpress.com/cck/ પેજ પર ગુજરાત રાજ્યના 12 ચમત્કાર ચકાસણી કેન્દ્રો’ અને તેના કાર્યકરોના સેલફોન નમ્બર આપવામાં આવ્યા છે તેઓનો સમ્પર્ક કરવા જણાવાય છે.  …ગો. મારુ)

––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

–રમેશ સવાણી

‘સંદેશ’ દૈનીકમાં પ્રગટ થતી એમની રૅશનલ કટાર ‘પગેરું’ (09, ઓગસ્ટ, 2017)માંથી.. લેખકશ્રીના અને ‘સંદેશ’ દૈનીકના સૌજન્યથી સાભાર…

લેખક સમ્પર્ક :  શ્રી. રમેશ સવાણી, I.G.P.

10-Jatin Banglo, B/h-Judge’s Banglo, Police Choki, Bodakdev, Amdavad – 380 054 Mobile: 99099 26267  e.Mail: rjsavani@gmail.com

નવી દૃષ્ટી, નવા વીચાર, નવું ચીન્તન ગમે છે ? તેના પરીચયમાં રહેવા નીયમીત મારો રૅશનલ બ્લોગ https://govindmaru.wordpress.com/ વાંચતા રહો. હવેથી દર શુક્રવારે સવારે 7.00 અને દર સોમવારે સાંજે 7.00 વાગ્યે, આમ, સપ્તાહમાં બે પોસ્ટ મુકાયશે. તમારી મહેનત ને સમય નકામાં નહીં જાય તેની સતત કાળજી રાખીશ..

અક્ષરાંકન :  ગોવીન્દ મારુ   મેઈલ : govindmaru@gmail.com

પોસ્ટ કર્યા તારીખ : 08–12–2017

Read Full Post »

(તસવીર સૌજન્ય : સંદેશ દૈનીક)

આ કેવી અન્ધશ્રધ્ધા!

– રમેશ સવાણી

તારીખ 31 મે, 2015ને રવીવાર. દાહોદ જીલ્લાના ઝાલોદ સરકારી દવાખાનામાં અરેરાટી ફેલાઈ ગઈ! સીત્તેર વર્ષના મેનચીબેન મનજીભાઈ નીનામા રાતે સુતા હતા ત્યારે તેના શરીર ઉપર કુહાડીના ઘા કોઈએ ફટકાર્યા હતા. હાલત ગમ્ભીર હતી. તે બોલી શક્તા ન હતા. સવારે આઠ વાગ્યે તેના ખોળીયામાંથી જીવ નીકળી ગયો!

મેનચીબેનના શરીર ઉપરના ઘા જોઈને ઝાલોદ પોલીસ સ્ટેશનના સીનીયર પોલીસ સબઈન્સ્પેક્ટર શ્રી. એ.આર.ગઢવી ધ્રુજી ઉઠ્યા. મેનચીબેનનો ડાબો કાન કપાઈ ગયો હતો અને કાન નીચે અઢી ઈંચ પહોળો અને ચાર સેન્ટીમીટર ઉંડો ઘા હતો. જમણા ખભા ઉપર બે ઘા હતા. બન્ને ઘા સાડા ત્રણ ઈંચ લાંબા અને ત્રણ સેન્ટીમીટર ઉંડા હતા. જમણા સાથળ ઉપર ત્રણ ઈંચ પહોળો અને છ સેન્ટીમીટર ઉંડો ઘા હતો. હાડકું કપાઈ ગયું હતું. જમણા પગની પીંડી ઉપર એક ઘા હતો અને હાડકું તથા નસો કપાઈ ગઈ હતી. ડાબા પગની પીંડી ઉપર અઢી ઈંચ લાંબો અને ચાર સેન્ટીમીટર ઉંડો ઘા હતો. હાડકું તથા નસો કપાઈ ગઈ હતી.

મેનચીબેનના 35 વર્ષના પુત્ર રાજુભાઈના નામે ફરીયાદ નોંધાવી. પી.એસ.આઈ. શ્રી. ગઢવીએ પુછ્યું : “શું લાગે છે, રાજુભાઈ હત્યા કોણે કરી હશે?”

“સાહેબ! મને ખબર નથી!”

“તમારી માતાને કોઈની સાથે બોલાચાલી થયેલી? જમીનનો કે ઘરનો ઝઘડો હતો? કોઈ વેરઝેર હતું?”

“સાહેબ! એવું કોઈ કારણ ન હતું.”

“મને આખી વાત કરો.”

“સાહેબ! ઝાલોદ તાલુકાના પડીમહુડી ગામે નીનામા ફળીયામાં અમે રહીએ છીએ, પાંચ વીઘા જમીન છે. ખેતી અને મજુરી કરું છું. મારા પીતા મનજીભાઈ, હું નાનો હતો ત્યારે ગુજરી ગયા હતા. મારે ત્રણ ભાઈઓ અને ત્રણ બહેનો છે. સૌથી મોટા શકલીબેન, પછી માનસીંગભાઈ, રસલીબેન, બલ્લુ, જહુતીબેન અને રાકેશ છે. હું સૌથી નાનો છું. મારા લગ્ન ઝાલોદ તાલુકાના વગેલા ગામની શીલ્પા (ઉમ્મર : 26) સાથે ચાર વર્ષ પહેલાં થયેલા છે. બલ્લુ, રાકેશ અને હું સાથે જ રહીએ છીએ.

સાહેબ! બલ્લુભાઈ પણ એકાદ મહીના પહેલા ભાગીને ઢાઢીયા ગામે તેના સાઢુભાઈના ઘેર ગયા હતા. રાકેશભાઈ અને તેની પત્ની આણંદ ખાતે મજુરીએ ગયા હતા. મારી સાસરીમાં લગ્ન હોવાથી હું અને શીલ્પા વગેલા ગામે ગયા હતા. ઘેર મારી માતા એકલા જ હતા! આજે સવારે સાત વાગ્યે મારા ભત્રીજા સંજયનો ફોન મારા સાળા યોગેશ ઉપર આવ્યો. સંજયે મને કહેલું કે તમારો ફોન બન્ધ કેમ આવે છે? મેં કહ્યું કે મોબાઈલ ફોનની બેટરી ઉતરી ગઈ છે! સંજયે કહ્યું કે રાતના અઢી વાગ્યે, મેનચીબેને બુમાબુમ કરી. અમે દોડીને ગયા. જોયું તો ઘરની બહાર ખાટલામાં મેનચીબેન લોહીલુહાણ હાલતમાં હતા. કણસતા હતા. અમે 108 બોલાવી. રાતના ચાર વાગ્યે ઝાલોદ સરકારી દવાખાને લઈને આવ્યા છીએ. તમે જલદી પહોંચો! એટલે હું અને શીલ્પા અહીં દવાખાને આવ્યા.”

“તમને કોઈના ઉપર શક–વહેમ છે?”

“ના, સાહેબ!”

શ્રી. ગઢવીએ ફરીયાદ રજીસ્ટર થવા પોલીસ સ્ટેશને મોકલી. પી.એસ.ઓ. હેડ કોન્સ્ટેબલે આઈ.પી.સી. કલમ – 302 હેઠળ ગુનો રજીસ્ટર કર્યો. સી.આર.પી.સી. કલમ – 157 હેઠળનો રીપોર્ટ કર્યો અને આગળની તપાસ માટે કાગળો પી.એસ.આઈ.ને મોકલી આપ્યા.

પોલીસે મેનચીબેનની લાશનું ઈન્કવેસ્ટ પંચનામું કર્યું. લાશ પોસ્ટ મોર્ટમ થવા મેડીકલ ઑફીસરને સોંપી. ડોગ સ્કવોડ અને એફ.એસ.એલ.ને સંદેશો પાઠવ્યો.

તપાસ અધીકારી શ્રી. ગઢવી ગુનાવાળી જગ્યાએ પહોંચ્યા. બનાવવાળી જગ્યાનું પંચનામું કર્યું. હત્યા થઈ ત્યાં લોહીવાળી કુહાડી પડી હતી, તે કબજે કરી. મેનચીબેનની બુમો સાંભળીને જે લોકો દોડી આવ્યા હતા તેમના નીવેદનો નોંધ્યા. બાતમીદારોને સતર્ક કર્યા. જાણીતા ગુનેગારોને ચેક કર્યા. ડોગ સ્કવોડ અને એફ.એસ.એલ. દ્વારા તપાસ થઈ; પરન્તુ હત્યાની કોઈ કડી ન મળી.

ચોથા દીવસે, જીલ્લા પોલીસ વડા શ્રી. મયંકસીંહ ચાવડાએ ગુનાવાળી જગ્યાની વીઝીટ કરી. ગુનેગારને શોધી કાઢવા તાકીદ કરી. તપાસ અધીકારી શ્રી. ગઢવીના મનમાં શંકાઓ ઉભી થઈ : “મેનચીબેનનાં શરીર ઉપરથી કે તેના ઘરમાંથી કોઈ ચીજવસ્તુ ગઈ ન હતી! ચોરી કે લુંટના ઈરાદે મેનચીબેનની હત્યા થઈ ન હતી. મેનચીબેનને કોઈની સાથે વેરઝેર ન હતું! હત્યાનું કારણ શું હોઈ શકે? હત્યાથી કોને ફાયદો થાય?’’

પોલીસે દરેક એંગલથી તપાસ કરી પણ હત્યારાનું પગેરું ન મળ્યું. ફરીયાદી રાજુભાઈ ખરેખર તેની સાસરી વગેલા ગામે ગયા હતા કે કેમ, તેની પુછપરછ શરુ કરી, રાજુભાઈને પુછ્યું : “હત્યા થઈ ત્યારે તમે સાસરીમાં જ હતા, તેનો પુરાવો છે?”

“સાહેબ! તમે તપાસ કરી શકો છો!”

પોલીસે આ દીશામાં તપાસ કરી, રાજુભાઈના મોબાઈલ ફોનની કોલ ડીટેઈલ્સ તપાસી. સાહેદોની પુછપરછ કરી. હત્યાના સમયે રાજુભાઈનું લોકેશન વગેલા ગામે જ હતું!

તપાસ અધીકારી શ્રી. ગઢવીએ છ વખત પડીમહુડી ગામે જઈને વીશેષ પુછપરછ કરી પણ દર વખતે નીષ્ફળતા મળી. શ્રી. ગઢવીના મનમાં એક વીચાર રોપાયો કે રાજુભાઈના લગ્ન થયાને ચાર વર્ષથી વધુ સમય થયો છે; છતાં તેમને સંતાન કેમ નથી? તપાસ કરતાં પડીમહુડી ગામમાંથી બાતમી મળી કે રાજુભાઈ અને તેની પત્ની શીલ્પાબેન મુનખોસલા ગામના ભુવાજી બાલુભાઈ દલસીંગભાઈ ભાભોરને ત્યાં વીધી કરાવવા ગયા હતા!

પોલીસે ભુવાજીને બોલાવ્યા અને પુછ્યું : “રાજુભાઈ અને શીલ્પાબેન તમારી પાસે આવેલા?”

“દોઢ વર્ષ પહેલાં બન્ને મારી પાસે આવ્યા હતા. તેમણે મને કહેલું વીધી કરી આપો!”

“પછી શું થયું?”

“મેં રાજુભાઈને કહ્યું કે પાંચ રવીવાર ભરો. કલાજી મહારાજની દયા હશે તો તમોને વસ્તાર જરુર થશે! તેમણે એકાદ રવીવાર ભરેલો પણ પછી આવ્યા જ નથી.”

તપાસમાં આ વાત પણ સાચી નીકળી.

પડીમહુડી ગામે પોલીસે બાતમીદારો રોક્યા. ગામમાંથી વાત બહાર આવે તેવી શક્યતા હતી. તારીખ 22 જુન, 2015ના રોજ પોલીસે રાજુભાઈ અને શીલ્પાબેનને પોલીસ સ્ટેશને બોલાવ્યા. બન્નેની અલગ–અલગ પુછપરછ શરુ કરી. શીલ્પાબેનને પુછ્યું: “તમે તમારા સાસુ મેનચીબેન અંગે શું જાણો છો? તમારા માતા–પીતા તમારી ખબર પુછવા આવતા ત્યારે તમારે ઘેર રાત રોકાતા ન હતા, એ વાત સાચી?”

“સાહેબ! મારા લગ્ન થયા પછી, એકાદ વર્ષ પછી અમારા ફળીયાના માણસોથી મને જાણવા મળેલું કે મેનચીબેન ડાકણ છે! તે તેના પતીને ખાઈ ગયેલા! મારા જેઠ માનસીંગભાઈ અને જેઠાણી રમીલાબેનને ખાઈ ગયેલા! જેઠ બલ્લુભાઈના સસરાને ખાઈ ગયા! મારા મા–બાપ મને મળવા આવે તો હું તેમને કહેતી હતી કે રાતવાસો કરતા નહીં, મારા સાસુ ડાકણ છે!

પોલીસે રાજુભાઈને પુછ્યું: “તમારી માતા ડાકણ હતા, એવું તમે જાણતા હતા?”

“સાહેબ! મારી માતા ડાકણ હતા, એની મને ખબર નથી. હું કંઈ જાણતો નથી!”

“તમારો ચહેરો વાંચીને કહું છું કે તમે બધું જાણો છો!”

“સાહેબ! તમારે મને જેટલો મારવો હોય તેટલો મારો! મને કંઈ ખબર નથી!”

પોલીસે યુક્તીપ્રયુક્તી અજમાવી. રાજુભાઈને રુમ બહાર કાઢી શીલ્પાબેનની પુછપરછ કરી. શીલ્પાબેનને અવળે મોઢે ઉભા રાખ્યા અને રાજુભાઈને બોલાવીને પુછ્યું: રાજુ! સાચું બોલ! રાજુભાઈમાંથી તને રાજુ કહું છું, તું સમજી જા! શીલ્પાબેનને કેટલી વખત ગર્ભ રહેલો?”

“સાહેબ! ત્રણ વખત!”

“ત્રણેય વેળાએ શું થયું?”

રાજુ તપાસ અધીકારી શ્રી. ગઢવીને તાકી રહ્યો. પછી તે રડવા લાગ્યો અને શ્રી. ગઢવીના પગે પડી તેણે કહ્યું : ‘‘સાહેબ! મને માફ કરો. મેં જ મારી માતાની હત્યા કરી છે! સાહેબ! શીલ્પાને ત્રણ વખત ગર્ભ રહેલો. ત્રણેય વખતે બગાડ થઈ ગયો! શીલ્પાને હાલે ત્રણ–ચાર મહીનાનો ગર્ભ રહેલો છે. મારી માતાને ખબર પડે તો, ચોથી વખત તે ગર્ભ ખાઈ જાય.’’

‘સાસરીમાં ફળીયામાં હું સુતો હતો. મેં નક્કી કર્યું! રાતે હું વગેલા ગામેથી ચાલતો અને દોડતો પડીમહુડી ગામે આવ્યો. મારો મોબાઈલ મેં બન્ધ કરી, ચાર્જ કરવા મેં વગેલા જ મુકી દીધો હતો! વગેલાથી પડીમહુડીનું અન્તર દસ–બાર કીલોમીટરનું છે. હું ઘેર પહોંચ્યો. મારી માતા ફળીયામાં સુતી હતી. કોઢમાં કુહાડી પડી હતી તે હાથમાં લઈ મેં પાંચ–છ ઘા ફટકાર્યા. કુહાડી ત્યાં જ ફેંકી દઈ, કોઈ મને જોઈ ન જાય તે રીતે, ચાલતો–દોડતો પાછો વગેલા ગામે આવીને સુઈ ગયો હતો! શીલ્પાને કે મારી સાસરીમાં આ અંગે કોઈને ખબર નથી!”

આ કેવી અન્ધશ્રધ્ધા!

–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

(આવી છેતરામણ થઈ હોય તો, પુરતા પુરાવા સાથે, ‘અભીવ્યક્તી’ બ્લોગના https://govindmaru.wordpress.com/cck/ પેજ પર ગુજરાત રાજ્યના 12 ચમત્કાર ચકાસણી કેન્દ્રો’ અને તેના કાર્યકરોના સેલફોન નમ્બર આપવામાં આવ્યા છે તેઓનો સમ્પર્ક કરવા જણાવાય છે.  …ગો. મારુ)

––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

–રમેશ સવાણી

‘સંદેશ’ દૈનીકમાં પ્રગટ થતી એમની રૅશનલ કટાર પગેરું(01, ફેબ્રુઆરી, 2017)માંથી.. લેખકશ્રીના અને ‘સંદેશ’ દૈનીકના સૌજન્યથી સાભાર…

લેખક સમ્પર્ક :  શ્રી. રમેશ સવાણી, I.G.P.

10-Jatin Banglo, B/h-Judge’s Banglo, Police Choki, Bodakdev, Amdavad – 380 054 Mobile: 99099 26267  e.Mail: rjsavani@gmail.com

નવી દૃષ્ટી, નવા વીચાર, નવું ચીન્તન ગમે છે ? તેના પરીચયમાં રહેવા નીયમીત મારો રૅશનલ બ્લોગ https://govindmaru.wordpress.com/ વાંચતા રહો. હવેથી દર શુક્રવારે સવારે 7.00 અને દર સોમવારે સાંજે 7.00 વાગ્યે, આમ, સપ્તાહમાં બે પોસ્ટ મુકાશે. તમારી મહેનત ને સમય નકામાં નહીં જાય તેની સતત કાળજી રાખીશ..

અક્ષરાંકન :  ગોવીન્દ મારુ   મેઈલ : govindmaru@gmail.com

પોસ્ટ કર્યા તારીખ : 24–11–2017

Read Full Post »

(તસવીર સૌજન્ય : સંદેશ દૈનીક)

અગીયો ભુત!

–રમેશ સવાણી

 “કેમ ઉદાસ છો? તારી સાસુએ કાંઈ કીધું છે?” બાવીસ વર્ષની ગીતાને તેની માતા કૈલાસબહેને પુછ્યું.

“ના મમ્મી! મારી સાસુએ કાંઈ કીધું નથી!”

કૈલાસબહેનનું મન માનતું ન હતું. ગીતા મનમાં ને મનમાં મુંઝાતી હોય તેમ લાગતું હતું! ગીતા સાસરેથી પીયરમાં મળવા આવી હતી.

કૈલાસબહેનની ચીંતા સાચી પડી. ત્રીજા દીવસે. કૈલાસબહેન અને ગોરધનભાઈ ચૌધરી વાડીમાં કામ કરતા હતા ત્યાં ચીસ સાંભળી! વાડીમાં ઘર પાસે કુવો હતો ત્યાં પાણીની કુંડીમાં ગીતા ભયભીત થઈને પડી હતી! કૈલાસબહેન અને ગોરધનભાઈ દોડતા આવ્યા. પુછ્યું, “ગીતા! શું થયું તને? તારો ચણીયો સળગેલો કેમ છે?”

ગીતા કશું બોલી નહીં. ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડવા લાગી કુવા પાસેના મકાનોમાં જઈને જોયું તો ચાદર, ગોદડાં પણ સળગેલાં હતા!

કૈલાસબહેને પતીને કહ્યું, “ગીતા બોલતી નથી, પણ તેના હૈયામાં મુંઝવણ જરુર છે! એને કંઈક થઈ ગયું હોય તેમ મને લાગે છે! આપણે ડૉક્ટરને દેખાડીએ!”

માતા–પીતા ગીતાને ડૉક્ટર પાસે લઈ ગયા. ડૉક્ટરે કહ્યું, “ગીતાને કંઈ થયું નથી! એને હુંફની જરુર છે!”

ગીતા સુનમુન રહેતી હતી. એના ચહેરા ઉપર માતા–પીતાને ઉદાસી દેખાતી હતી. કૈલાસબહેનને થયું કે કોઈની નજર લાગી હશે! એટલે મરચાંના ધુપથી નજર ઉતારી! છતાં ફેર ન પડ્યો. કૈલાસબહેને માતાજીની માનતા માની! એ પછી પણ ગીતાના ચહેરા ઉપર ખીલખીલાટ જોવા ન મળ્યો!

થાકી હારીને માતા–પીતા ગીતાને બાજુના ગામમાં ભુવા પાસે લઈ ગયા. ભુવાએ દીપ–ધુપ કર્યા. જુવારના દાણા પટમાં ફેંકયા. ગણતરી કરી, પછી કહ્યું : “જુઓ, ગોરધનભાઈ! તમારી દીકરી ગીતા ઉપર આગીયા ભુતની નજર પડી છે! ગીતાને આગીયા ભુત સતાવે છે!”

“ભુવાજી! ભુતને ભગાડો!”

“એ માટે વીધી કરવી પડશે! માતાજી એક બોકડાનું બલીદાન માગે છે!”

“ભુવાજી! બોકડાનું બલીદાન એટલે હીંસા કહેવાય. અમારા કારણે નીર્દોષ પશુની હીંસા થાય, એવું હું ઈચ્છતો નથી! બીજી કોઈ વીધી કરો!”

“જુઓ, ગોરધનભાઈ! હું માતાજીને વીનન્તી કરીશ. માતાજી રાજી થશે તો બીજી વીધી કરીશ!”

ભુવાજીએ શરીર ધ્રુજાવ્યું. દાણા નાખ્યા. ગણતરી કરી અને કહ્યું : “ગોરધનભાઈ, રુપીયા દસ હજાર થશે! માતાજીનો માંડવો કરવો છે! જમણવાર થશે!”

“ભલે ભુવાજી!” ગોરધનભાઈએ ભુવાજીને પૈસા આપ્યા.

આ ઈલાજથી ગીતાને સારું થઈ જશે, પહેલાં જેવો ખીલખીલાટ પાછો આવશે, તેવી આશાથી માતા–પીતા રાહ જોવા લાગ્યા!

થોડાં દીવસ પછી વીચીત્ર ઘટના બની. કૈલાસબહેન ગામમાં ગયા હતા. ગોરધનભાઈ રજકામાં પાણી વાળતા હતા. ત્યાં સુકી જુવારની ગંજી સળગી! આગની મોટી–મોટી જવાળાઓ અને ધુમાડો દેખી ગામલોકો દોડી આવ્યા. સૌએ પ્રયત્નો કર્યા પણ આગ બુઝાણી નહીં. પચ્ચીસ હજારની જુવારની કડબ ખાખ થઈ ગઈ!

ગીતા, કૈલાસબહેન અને ગોરધનભાઈ ત્રણેય ખુબ જ ગભરાઈ ગયા. ભુવાજીની વાત સાચી પડી હતી. આગીયા ભુતનું આ કરતુત હતું, એમ માની ત્રણેય જણા ભુવાજી પાસે પહોંચ્યા. ભુવાજીએ કહ્યું : “આગીયો ભુત ખુબ શક્તીશાળી છે, એને બાંધવા માટે મોટી વીધી કરવી પડશે!”

“ભુવાજી! તાત્કાલીક વીધી કરો. આગીયો ભુત ગીતાનો જીવ લેશે! ગીતાનું ખાવું, પીવું, ઉંઘવું હરામ થઈ ગયું છે. તેને ચીત્તભ્રમ થઈ ગયુ છે! તેને કંઈ યાદ રહેતું નથી! અભરાઈ ઉંધી પાડે છે!” કૈલાસબહેને ભુવાજીના પગ પકડીને વીનન્તી કરી.

ભુવાજીએ વીધી કરી. થોડાં દીવસ ગીતાને સારું રહ્યું, પણ એક દીવસ ગીતાના માથે જાણે આકાશ તુટી પડયું!

ગીતાની તબીયત થોડી સારી રહેતાં કૈલાસબહેને જમાઈ સુરેશને ફોન કર્યો : “ગીતાને તેડી જાવ! હવે સારું છે!”

સુરેશે કહ્યું કે મારી મમ્મી સાથે વાત કરો. કૈલાસબહેને સુરેશની મમ્મી સવીતાબહેનને ફોન કર્યો : “સવીતાબહેન! ગીતાને હવે સારું રહે છે. તમે તેડી જાવ!”

“કૈલાસબહેન! તમારી ગીતાને પુછો. તે પ્રથમ વખત સાસરે આવી ત્યારે ત્રણ મહીનાનો તેને ગર્ભ હતો! આવું કઈ રીતે બને! ગીતાનો પગ કુંડાળામાં પડી ગયો છે! ગીતાને તમારે ઘેર જ રાખો. અમારે જોઈતી નથી!”

કૈલાસબહેનને હવે સમજાયું કે ગીતા કેમ સુનમુન રહેતી હતી! કૈલાસબહેન ગીતાને પુછતા, પણ ગીતા મૌન રહેતી હતી. કશું કહેતી ન હતી. આવું થયું હોવાની તો કલ્પનાય નહોતી કરી. કૈલાસબહેનને ગીતા ઉપર ભરોસો હતો. ગીતાનો પગ ક્યારેય કોઈ કુંડાળામાં ન પડે તેની ખાતરી હતી. પણ વાસ્તવીકતા જુદી હતી. ગીતાને પુછયું તો વાત સાચી નીકળી. ગીતા ગર્ભવતી હતી અને સાતમો મહીનો જતો હતો.

કૈલાસબહેન અને ગોરધનભાઈ ચીંતામાં પડી ગયા. બન્ને ગીતાને લઈને ભુવાજી પાસે ગયા. ભુવાજીએ દાણા જોયા અને કહ્યું : “આ બધું આગીયો ભુત કરે છે!”

“ભુવાજી! આગીયા ભુતને ખતમ કરો!”

“ગોરધનભાઈ! ભારે વીધી કરવી પડશે!”

“ભુવાજી! અતી ભારે વીધી કરો!”

“ગોરધનભાઈ! ચીંતા છોડો. આગીયો ભુત ભાગી જશે! અમેરીકા જતો રહેશે!”

ગોરધનભાઈએ ભુવાજીને પૈસા આપ્યા. ભુવાજીએ વીધી શરુ કરી. ભુવાજીનુ આખુંય શરીર ધ્રુજવા લાગ્યું. ભુવાજીએ બુમબરાડા શરુ કર્યા. ગીતાને ચોટલેથી પકડીને આમતેમ ફંગોળી અને કહ્યું : “સાલા આગીયા ભુત! તારે જવું છે કે તારું ગળુ દબાવી દઉં?”

ગીતા રડવા લાગી. એના પેટમાં હલચલ મચી ગઈ. ભુવાજીએ કહ્યું : “ગોરધનભાઈ! હવે આગીયો ભુત ગીતાને હેરાન નહીં કરે. મેં એને ભગાડી મુક્યો છે!”

કૈલાસબહેન અને ગોરધનભાઈ ભુવાજીના પગે પડી ગયા!

થોડા દીવસ પછી, અધુરા મહીને ગીતા માતા બની! તેને દીકરી જન્મી. એકવીસમા દીવસે આગીયા ભુતે ન કરવાનું કર્યું! દીકરીને રાતે કોઈ ઉઠાવી ગયું! ગામમાં ચકચાર મચી ગઈ. એકવીસ દીવસની દીકરીને કોણ લઈ ગયું હશે, શા માટે લઈ ગયા હશે, તેની અટકળો વહેતી થઈ ગઈ! ગીતા ગાંડા જેવી થઈ ગઈ. કૈલાસબહેન અને ગોરધનભાઈ આગીયા ભુતને દોષ દેવા લાગ્યા. બન્નેને આમાં ભુવાજીનો જ વાંક દેખાતો હતો, વીધીના નામે પૈસા પડાવી લીધા, પણ નીરાકરણ ન કર્યું! બીજા દીવસે બાજુના ખેતરમાં, અવાવરુ કુવામાંથી મૃત હાલતમાં નવજાત દીકરી મળી આવી, પારણ જીલ્લાના ધીણોજ ગામમાં વાતોનો વંટોળ ચડયો!

ગામમાં હાઈસ્કુલ હતી. તેના આચાર્યને આગીયા ભુત અંગે શંકા ગઈ. તેણે ચમત્કાર ચકાસણી કેન્દ્ર, પાલીતાણાના ચતુરભાઈ ચૌહાણ(સેલફોન : 98982 16029)ને આખી ઘટનાની જાણ કરી. ચતુરભાઈએ તારીખ 22 ફેબ્રુઆરી, 1984ના રોજ ધીણોજ ગામની મુલાકાત લીધી. હાઈસ્કુલમાં ચમત્કારથી ચેતો કાર્યક્રમ રજુ કરી લોકજાગૃતી કેળવી. હાઈસ્કુલના એક શીક્ષીકાબહેન મારફતે ચતુરભાઈએ ગીતાને સમજાવી. કૈલાસબહેન અને ગોરધનભાઈને સમજાવ્યા.

ચતુરભાઈએ ગીતાને પુછયું : “ગીતા! સંકોચ રાખ્યા વીના જે સાચું હોય તે કહે!”

“સાહેબ! મારો પતી સુરેશ શીક્ષક છે. સુરેશ મને સાસરે તેડી ગયો. ત્યારે મેં મારી સાસુને કહ્યું કે મારે ત્રીજો મહીનો જાય છે. ત્યારે મારી સાસુએ આગળ મારી વાત સાંભળ્યા વીના જ મને કહી દીધું કે તું અમારા ઘરમાં ન શોભે! તું એક વર્ષ પછી સાસરે આવી છો અને ત્રણ મહીનાનો ગર્ભ શી રીતે હોય! એમ કહેતાં મારી સાસુએ મને મારી!

મારો પતી સુરેશ વચ્ચે ન પડ્યો. એ ચુપચાપ બાજુના ગામે શાળાએ જતો રહ્યો! સાહેબ, ખરેખર આગીયો ભુત છે જ નહીં!”

“ગીતા! ભુવાજીએ આગીયા ભુત માટે બે વખત વીધી કરી ત્યારે તું કેમ કંઈ બોલી નહીં?”

“સાહેબ! હું બધું જાણતી હતી, ભુવાજી ખોટું બોલતા હતા! પરન્તુ મારા પીતાને સન્તોષ થતો હતો! એટલે હું ચુપ રહી!”

“ગીતા! આગ કેમ લાગતી હતી?”

“સાહેબ! હૈયામાં આગ હોય તો ભડકો થાય જ! હું રોતી કકળતી પીયર આવી હતી. ગામમાં સૌ આડાઅવળી વાતો કરતા હતા! મેં આપઘાતનો નીર્ણય કર્યો. મેં શરીર ઉપર કેરોસીન છાંટ્યું! દીવાસળી ચાંપી! ચણીયો સળગ્યો, ગોદડા સળગ્યા! હું મોતથી ડરી ગઈ. હું વીજળી વેગે પાણીની કુંડીમાં પડી! મોત પાછું ફરી ગયું! પછી એક દીવસ હું કપડાં ધોતી હતી. પીતા રજકામાં પાણી વાળતા હતા. માતા ગામમાં ગઈ હતી. પીતાના ઝભ્ભામાંથી દીવાસળીનું બાકસ નીકળ્યું. મેં નજીકની ઘાસની ગંજી સળગાવી અને તેમાં કુદી પડવા તૈયારી કરી પણ છેલ્લી ઘડીએ હું ડરી ગઈ! એ પછી તો મારું પેટ બહાર દેખાવા લાગ્યું. હું કંઈ વીચારી શક્તી ન હતી. મને કંઈ યાદ રહેતું ન હતું. મારું શરીર ધ્રુજતું! હું અભરાઈ ઉપરથી વાસણ લેવા જાઉં તો આખી અભરાઈ હેઠી પડે! મારા શરીર અને મન ઉપર કાબુ ન રહ્યો! વીધી કરતી વખતે ભુવાજીએ મને આમતેમ બહુ પછાડી. એટલે સાતમા મહીને હું માતા બની. મારા દુઃખનું કારણ મારી દીકરી હતી, એવું માની મેં દીકરીને દુધ પીતી કરી અને રાતે પાડોશીના કુવામાં એને મેં ફેંકી દીધી!’’

“ગીતા! તેં માતા થઈને દીકરીની હત્યા કરી?”

સાહેબ! શું કરું? આગીયા પતીને કારણે હું મજબુર હતી! હું સાચું કહું છું. મારો પતી સુરેશ નોકરીએ જાય ત્યારે પહેલાં મારા ગામે આવતો. મારી સાથે મોજ કરીને પછી નોકરીવાળા ગામે જાય. આ વાત મારા સાસુ જાણતા ન હતા! અમારી વાડીમાં કુવા પાસે નાનું મકાન છે, ત્યાં અમે મળતા અને દુનીયાને ભુલી જતા! મારી દીકરી મારા પતીની જ હતી! પરન્તુ મારો પતી, તેની મમ્મીને કંઈ ચોખવટ ન કરી શક્યો કે ન તેણે મારો બચાવ કર્યો!”

(પીડીતાનું નામ કાલ્પનીક છે)

–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

(આવી છેતરામણ થઈ હોય તો, પુરતા પુરાવા સાથે, ‘અભીવ્યક્તી’ બ્લોગના https://govindmaru.wordpress.com/cck/ પેજ પર ગુજરાત રાજ્યના 12 ચમત્કાર ચકાસણી કેન્દ્રો’ અને તેના કાર્યકરોના સેલફોન નમ્બર આપવામાં આવ્યા છે તેઓનો સમ્પર્ક કરવા જણાવાય છે.  …ગો. મારુ)

––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

–રમેશ સવાણી

‘સંદેશ’ દૈનીકમાં પ્રગટ થતી એમની રૅશનલ કટાર ‘પગેરું’ (03, ઓગસ્ટ, 2017)માંથી.. લેખકશ્રીના અને ‘સંદેશ’ દૈનીકના સૌજન્યથી સાભાર…

લેખક સમ્પર્ક :  શ્રી. રમેશ સવાણી, I.G.P.

10-Jatin Banglo, B/h-Judge’s Banglo, Police Choki, Bodakdev, Amdavad – 380 054 Mobile : 99099 26267  e.Mail : rjsavani@gmail.com

નવી દૃષ્ટી, નવા વીચાર, નવું ચીન્તન ગમે છે ? તેના પરીચયમાં રહેવા નીયમીત મારો રૅશનલ બ્લોગ https://govindmaru.wordpress.com/ વાંચતા રહો. હવેથી દર શુક્રવારે સવારે 7.00 અને દર સોમવારે સાંજે 7.00 વાગ્યે, આમ, સપ્તાહમાં બે પોસ્ટ મુકાયશે. તમારી મહેનત ને સમય નકામાં નહીં જાય તેની સતત કાળજી રાખીશ..

અક્ષરાંકન :  ગોવીન્દ મારુ   મેઈલ : govindmaru@gmail.com

પોસ્ટ કર્યા તારીખ : 10–11–2017

Read Full Post »

ચોપડાવાળા ચમત્કારી ભુવાજી!

– રમેશ સવાણી

તારીખ 02 સપ્ટેમ્બર, 2001ને રવીવાર. ભુવાજીએ મહીલાને પુછ્યું : “તમારું નામ?”

“ભુવાજી! મારું નામ બેરોઝબેન દારુવાલા!”

“બોલો! શું તકલીફ છે?”

“ભુવાજી! મારા પતી એક મહીલા પાછળ ગાંડા થઈ ગયા છે! એનું ગાંડપણ દુર થાય તે માટે હું અહીં આવી છું!”

“બેરોઝબેન! ચીંતા ન કરો. વીધી કરવી પડશે! ખર્ચ થશે!”

“ખર્ચ માટે હું તૈયાર છું; પણ મારા પતીને સારું તો થઈ જશે ને?”

“સો ટકા ગેરેન્ટી! મારી પાસે આવનાર હજુ સીધી નીરાશ થઈને પરત ગયા હોય એવું બન્યું નથી!” ભુવાજીએ એક ચોપડો ખોલ્યો અને તેમાં બેરોઝબેનની મુંઝવણ ટપકાવી લીધી, પછી કહ્યું : “બેરોઝબેન! આવતા રવીવારે આવજો. ત્યાં સુધીમાં માતાજી આ ચોપડામાં પ્રવેશ કરીને તમારી મુંઝવણ દુર કરી દેશે!”

બેરોઝબેન દારુવાલાના ચહેરા ઉપર ખુશી દોડી ગઈ! ભુવાજીનું નામ હતું અરવીંદ મોહનલાલ ભગત (ઉમ્મર : 55 વર્ષ). મુળ ભરુચના; પણ સુરત મ્યુનીસીપલ કોર્પોરેશનમાં હેલ્થ વીભાગમાં રોજમદાર હતા એટલે સુરતમાં વેડ રોડ ઉપરની બહુચરનગર સોસાયટીમાં રહેતા હતા. અભ્યાસ અગીયાર ધોરણ સુધીનો. ભુવાજીએ પોતાના ઘેર જ માતાજીની બેઠક ઉભી કરી હતી. મંગળવાર અને ગુરુવારે સાંજના છ થી આઠ અને રવીવારે સવારના આઠથી સાંજના આઠ સુધી ભુવાજીના ઘેર ધમધમાટ રહેતો હતો. 1973થી તેણે લોકોના દુઃખ દર્દ દુર કરવાનું શરુ કર્યું હતું. બહુચરનગર સોસાયટીની આજુબાજુની સોસાયટીઓમાં ભુવાજીની સેવાની સુગંધ ફેલાઈ ગઈ હતી! તેનો પહેરવેશ જોતાં જ તેનામાં દૈવી શક્તી હોય તેવું લોકોને લાગતું હતું! રેશમી સ્લીવલેસ ઝભ્ભો, નીચે પોતડી, ગળામાં માળાઓ, કપાળમાં ટીલાં ટપકાં, લાંબા વાળ, લાંબી દાઢી વગેરે ભુવાજીની આભા વધારતા હતા!

બેરોઝબેન ભુવાજીને તાકી રહ્યા. દરમીયાન એક યુવકે ભુવાજીના પગ પકડી લીધા અને કહ્યું : “ભુવાજી! મારા દસ લાખ રુપીયા ફસાઈ ગયા છે! કંઈક કરો!”

“યુવક! ઉભો થા! તારું નામ?”

“ભુવાજી! તમે બધું જાણો છો! ત્રીકાળ જ્ઞાની છો! મારા નામની તમને ખબર જ હોય! હોય કે નહીં?”

“અરે યુવક! તું નશો કરીને આવ્યો છે? માતાજીની બેઠકમાં શીસ્ત રાખવી પડે!”

“ભુવાજી! મેં નશો નથી કર્યો. અમારું કામ લોકોને, અજ્ઞાનના નશામાંથી બહાર કાઢવાનું છે!”

“યુવક! તું શું કહેવા માંગે છે?”

“ભુવાજી! મારી સાથે અહીં કોણ કોણ આવ્યા છે, તેના નામોની તમને ખબર છે!”

“યુવક! હું બધું જાણું છું! પણ એ બધું તને કહેવાનો અર્થ નથી! માતાજીને બધું જ કહીશ!”

“ભુવાજી! માતાજી તમારું સાંભળે છે?”

“બીલકુલ મને સાંભળે છે!”

“ભુવાજી! તમે ચમત્કારી છો! અમને પણ એકાદ ચમત્કાર બતાવો!”

“યુવક! ચમત્કાર જોવા માટે પાત્રતા હોવી જોઈએ! તારી પાત્રતા જણાતી નથી!”

ભુવાજી નારાજ થઈ ગયા. માતાજીની બેઠકમાં બીજા ભક્તો પણ બેઠા હતાં. એક ભક્તે કહ્યું : “યુવક! ભુવાજી ચમત્કારી છે! તું ભુવાજીની પરીક્ષા લેવા માંગે છે? ભુવાજીએ અસંખ્ય લોકોના દુઃખ–દર્દ દુર કર્યા છે! ભુવાજી લોકોના તારણહાર છે! ભુવાજીની વીધીના કારણે કેટલીય મહીલાઓને  સંતાનપ્રાપ્તી થઈ છે! ભુવાજીના ગળામાં બે રક્ષાપોટલી છે, બન્ને બાવડા ઉપર ચાર–ચાર રક્ષાપોટલીઓ છે, તે માતાજીએ બાંધેલી છે! ભુવાજી વળગાડ કાઢે છે. ભુતપ્રેત, ચુડેલ, મામાપીરને ભગાડે છે! શક્તીપાત કરે છે. કુંડલીને જાગૃત કરે છે! ભુવાજી જપ, તપ, મન્ત્ર, તન્ત્ર, ક્રીયાકાંડ, હોમહવન, ગ્રહદોષ, મેલીવીદ્યા, વાસ્તુશાસ્ત્ર, વશીકરણ વગેરેના નીષ્ણાંત છે! ભુવાજીએ અસાધ્ય રોગો દુર કર્યા છે! ભુવાજી સુરતરત્ન છે! ભુવાજીનું સન્માન કરવું જોઈએ!”

“બરાબર છે! ભુવાજી સુરતરત્ન છે!” દસબાર ભક્તો એક સાથે બોલી ઉઠયા.

ભુવાજીને ગન્ધ આવી ગઈ. યુવક સાથે બીજા માણસો હતા. સ્થાનીક ટીવી ચેનલના વીડીયોગ્રાફર પણ હતા. યુવકે કહ્યું :ભુવાજી! તમે કશું જાણતા નથી! બધું જાણો છો તેવો ઢોંગ કરો છો! મારું નામ તમે જાણી શક્યા નહીં! ભુવાજી! મારું નામ સીધ્ધાર્થ દેગામી(સેલફોન : 94268 06446) છે. મારી સાથે મધુભાઈ કાકડીયા(સેલફોન : 98255 32234),  ખીમજીભાઈ કચ્છી(સેલફોન : 98251 34692),  ગુણવંત ચૌધરી(સેલફોન : 98251 46374),  એડવોકેટ જગદીશ વક્તાણા(સેલફોન : 94261 15792 ), પરેશ લાઠીયા(સેલફોન : 98257 70975), મહેશ જોગાણી(સેલફોન : 98241 22520), અને બેરોઝબેન દારુવાલા છે! બેરોઝબેન હજુ અપરણીત છે, છતાં તેના પતીનું ગાંડપણ દુર કરવા તમે સો ટકા ગેરંટી આપો છો! ભવીષ્યમાં શું થશે, તેની વાતો કરી ભક્તોને અન્ધ બનાવો છો; પણ વર્તમાનમાં તમારી સાથે કોણ છે, એ તમે જાણી શક્તા નથી! અમે ‘સત્યશોધક સભા’, સુરતના સભ્યો છીએ તમારો પર્દાફાશ કરવા અહીં આવ્યા છીએ!

એક ભક્ત મહીલા ગુસ્સે થઈ ગઈ. તેણે કહ્યું : “ભુવાજી!સત્યશોધક સભાના સભ્યોને પાઠ ભણાવો. મુઠ મારો. ચમત્કાર કરો. બધાંને લકવો થઈ જાય, તેવું કરો!”

ભુવાજીનું શરીર ધ્રુજવા લાગ્યું. ભક્તોને લાગ્યું કે ભુવાજીના શરીરમાં માતાજીએ પ્રવેશ કર્યો છે! ભુવાજીના આખા શરીરે પરસેવો વળી ગયો. મધુભાઈ કાકડીયાએ પુછ્યું : “ભુવાજી! છેલ્લી તક આપું છું. તમે એ કહી શકશો કે પોલીસ સ્ટેશનમાં?

ભુવાજી સત્યશોધક સભાના સભ્યોના પગે પડી ગયા અને કહ્યું : “મને માફ કરો! પોલીસને બોલાવશો નહીં. હું ચમત્કારી નથી. તર્કટ કરું છું. ઘણા પોલીસ અધીકારીઓને મેં વીટીઓ આપી છે. તેમને ખબર પડશે તો મને ઝુંડી કાઢશે! અન્ધશ્રદ્ધાની ખેતી સરળ છે, અને ઉત્પાદન થોકબન્ધ ઢાળે છે! આ એવો ધન્ધો છે, જેમાં ઈન્વેસ્ટમેન્ટની જરુર નથી કે રૉ મટીરીઅલની જરુર પડતી નથી! મફ્તીયા ભક્તો શ્રમદાન કરે છે! હું માત્ર લણણી કરું છું! ઉપભોગ કરું છું! પરન્તુ આજથી અન્ધશ્રદ્ધાની ખેતી બન્ધ!

“ભુવાજી! કાયમી ધોરણે તમારું હૃદય પરીવર્તન થયું છે, એની કોઈ ખાતરી?” મધુભાઈ કાકડીયાએ પુછ્યું.

“મધુભાઈ! મારી પાસે ચાર ચોપડા છે. આ ચોપડા તમને આપું છું. આ ચોપડામાં તર્કટલીલા મેં નોંધી છે!”

“ભુવાજી! મને એ સમજાવો કે તર્કટનો હીસાબ રાખવાનું કારણ શું?”

“મધુભાઈ! મારી સેવાની ખ્યાતી એટલી ફેલાઈ ગઈ હતી કે લોકોનો ધોધ માતાજીની બેઠક તરફ વહેવા લાગ્યો. હું કેટલાં લોકોને યાદ રાખું? કોની કેવી સમસ્યા છે, એ યાદ રાખવાનું મુશ્કેલ બન્યું! મેં ચોપડામાં હીસાબ શરુ કર્યો. નામ, ઠેકાણું, સમસ્યાઓની નોંધ કરતો. ઉપાયની નોંધ કરતો, પછી રવીવારે, મંગળવારે કે ગુરુવારે લાલચુ ભક્તોને બોલાવતો અને સમસ્યાનું નીરાકરણ કરતો હતો! મધુભાઈ! પોલીસને બોલાવશો નહીં!”

“ભુવાજી! ચીંતા ન કરો. કોઈ પોલીસ ઈન્સ્પેક્ટર અહીં આવી રહ્યા નથી. મેં તો હવામાં તીર છોડ્યું હતું, વાગે તો ઠીક નહીં તો કાંઈ નહીં! એ તો અમારી યુક્તીપ્રયુક્તી હતી! ભુવાજી! તમારા ધન્ધાની સફળતાનું રહસ્ય શું છે? શા માટે લોકો તમારી પાસે આવે છે?”

મધુભાઈ! ભુવાજી પાસે સમસ્યા લઈને આવનાર માનસીક રોગી હોય છે! પછી તે રોગી મટીને ભક્ત થઈ જાય છે! રોગી ભુવાજીને તબીબ માને છે! સાચી સમસ્યામાં ભુવાજી પાસેથી ઉકેલ મેળવવાની લાલચ કે આકાંક્ષા રાખવી તે રોગ છે! મધુભાઈ! સોળ વર્ષની દીકરી ઘેરથી જતી રહી હોય તો તેને શોધવી પડે. પોલીસને જાણ કરવી પડે. પરન્તુ દીકરીના ઠેકાણા માટે ભુવાજી કે મૌલવીને ત્યાં માબાપ જાય તો તે માનસીક રોગ છે! આવા રોગી ભુવાજી પાસે આવે ત્યારે ઘણાં રોગીઓ કંઈને કંઈ જોવડાવવા આવેલા હોય તેને જુએ છે, એટલે તે એવું માનવા લાગે છે કે દીકરીને શોધવા પોલીસની મદદ માંગનારા ગાંડા છે! દીકરીને ભુલ સમજાય અને ઘેર પાછી ફરે તો ભુવાજીની સફળતાના નગારાં વાગે! દીકરી મળી ન આવે તો ભુવાજી પાસે કારણો તૈયાર હોય છે. નડતર, મુઠચોટ, વશીકરણ, ગ્રહદશા, મેલીવીદ્યા! બે ત્રણ વર્ષ સુધી આવા કારણો ઉપર ધન્ધો ચાલે, છેવટે કહેવાનું– ગત જન્મના કર્મબન્ધન! આમાં ભુવાજીની કોઈ જવાબદારી જ ન આવે! ભુવાજી પાસે લોકો મન મુકીને છેતરાય! ભુવાજી તન, મન અને ધનનો ઉપયોગ કરે, તેમ છતાં લોકો ભુવાજીના આશીર્વાદ મેળવવા તડપતા રહે! કોઈ પણ ધન્ધો આની તોલે ન આવે! સમાજ માંદો રહેવા માંગે તેથી મારા જેવા ભુવાજી, સાધુ, બાપુ, મૌલવી, સ્વામીઓ સમાજને મળી જાય છે! ટુંકમાં માંગ છે, તો પુરવઠો હાજર છે!

“ભુવાજી! તમારા આ ચોપડા અંગે સ્પષ્ટતા કરો!”

મધુભાઈ! આ ચાર ચોપડા જાન્યુઆરી, 2001થી શરુ થાય છે. આઠ મહીનાની નોંધ છે. કુલ 771 રોગીઓ મારી પાસે આવ્યા. તેમાં મહીલાઓ : 465 હતી અને પુરુષો : 306 હતા! 771 પૈકી સુરત શહેરના : 650, સુરત બહારના : 112 અને વીદેશના : 09 રોગીઓ હતા! રોજના ત્રણ નવા અને ત્રણ જુના રોગીઓ આવતા હતા. સુરત શહેરમાં 1,504 જેટલા ભુવાં, પીર, જ્યોતીષીઓ છે. રોજ 3,000 જેટલાં માણસો સુરત શહેરમાં સ્વેચ્છાએ રોગી બને છે! 771 રોગીઓમાં 675 હીન્દુ હતા, 71 મુસ્લીમ હતા, 20 જૈન અને 05 ઈસાઈ હતા! 771 પૈકી 600 રોગીઓ ઉપલા મધ્યમ વર્ગના અને શ્રીમન્ત વર્ગના હતા. તેમાં 10 એન્જીનીયર અને 05 ડૉકટર હતા! સમસ્યાઓની દૃષ્ટીએ વર્ગીકરણ કરીએ તો 771 પૈકી 307 કૌટુમ્બીક, 225 આર્થીક અને 239 શારીરીક રોગોની મુંઝવણી હતી! 771 પૈકી 77ને રાહત થઈ જાય તો તે 77 માણસો ભુવાજીની ચમત્કારીક શક્તીનો પ્રચાર કરે છે અને 694 રોગીઓ મુંગા રહે છે! રોગી દીઠ 1,000/- રુપીયાની ફી ગણીએ તો રુપીયા 7,71,000/– આવક થઈ! હું સ્વીકારું છું કે આ ઉપચાર નથી, છેતરપીંડી છે!

“ભુવાજી! લોકો કઈ કઈ સમસ્યાઓ લઈને તમારી પાસે આવતા હતા?”

“મધુભાઈ! હસવું આવે તેવી સમસ્યાઓ લઈને લોકો આવતા. કૌટુમ્બીક સમસ્યાઓમાં, દીકરીને સારું ઠેકાણું મળે, પતીની દારુ–જુગારની લત, પતીપત્ની વચ્ચે મનમેળનો અભાવ, પ્રેમીકાનું સમર્પણ, રખાતને દુર કરવી, વીરોધીને લકવો થઈ જાય, તેના ઝાડા–પેશાબ બન્ધ થઈ જાય, પતીપત્ની વચ્ચે મનમેળ તુટી જાય, પુત્રપ્રાપ્તી થાય વગેરેનો સમાવેશ થાય! જ્યારે શારીરીક રોગ અંગેની મુશ્કેલીઓ બીજા ક્રમે આવે છે. તેમાં મુખ્યત્વે સંતાનપ્રાપ્તીની ઝંખના, પેટનો દુઃખાવો, માથાનો દુઃખાવો, ઉંઘ ન આવવી, આપઘાત કરવાની ઈચ્છા વગેરેનો સમાવેશ થાય છે. આર્થીક મુંઝવણમાં મુખ્યત્વે કુટુમ્બના સભ્યો વચ્ચે મીલકતોની વહેંચણી, મકાનનું વેચાણ, ધન્ધો વધારવો, હરીફને પછાડવો, દેવું ભરપાઈ કરવું, ઉઘરાણી પતાવવી વગેરેનો સમાવેશ થાય છે! સંતાનપ્રાપ્તીની વીધીમાં મહીલાને હું એકાન્તમાં બોલાવતો હતો!”

“ભુવાજી! એવી કોઈ સમસ્યા તમારી સાથે આવી હતી કે જેમાં તમને સફળતા મળેલ ન હોય?”

“મધુભાઈ! બે સમસ્યા એવી હતી કે જેમાં મને સફળતા મળી ન હતી! એક કીસ્સામાં, એક યુવકે મારી પાસે ફરીયાદ કરેલી કે મારા ગળામાં વાયુ ભરાઈ ગયો છે, તેને કાઢી આપો! જયારે બીજા કીસ્સામાં, એક હીરાના વેપારીએ પાંચ હજાર આપીને કહેલ કે મકાન ઉપરનો પાણીનો ટાંકો રાત્રે ભર્યો હતો, જે સવારે ખાલી થઈ ગયો હતો, એનું કારણ શોધી આપો! આ ચારેય ચોપડાનો અભ્યાસ, સત્ય શોધક સભા કરશે, તો ઘણાં રહસ્યો જાણવા મળશે!”

(પીડીતાનું નામ કાલ્પનીક છે)

–રમેશ સવાણી

સંદેશ દૈનીકમાં પ્રગટ થતી એમની રૅશનલ કટાર ‘પગેરું(24, ઓગસ્ટ, 2016)માંથી.. લેખકશ્રીના અને ‘સંદેશ’ દૈનીકના સૌજન્યથી સાભાર…

લેખક સમ્પર્ક :  શ્રી. રમેશ સવાણી, I.G.P.

10-Jatin Banglo, B/h-Judge’s Banglo, Police Choki, Bodakdev, Amdavad – 380 054 Mobile : 99099 26267  e.Mail : rjsavani@gmail.com

નવી દૃષ્ટી, નવા વીચાર, નવું ચીન્તન ગમે છે ? તેના પરીચયમાં રહેવા નીયમીત મારો રૅશનલ બ્લોગ https://govindmaru.wordpress.com/ વાંચતા રહો. દર શુક્રવારે સવારે 7.00 અને દર સોમવારે સાંજે 7.00 વાગ્યે, આમ, સપ્તાહમાં બે પોસ્ટ મુકાય છે. તમારી મહેનત ને સમય નકામાં નહીં જાય તેની સતત કાળજી રાખીશ..

અક્ષરાંકન :  ગોવીન્દ મારુ  મેઈલ : govindmaru@gmail.com

પોસ્ટ કર્યા તારીખ : 2010–2017

 

Read Full Post »

(તસવીર સૌજન્ય : સંદેશ દૈનીક)

નાગાબાપુનો ચમત્કાર

– રમેશ સવાણી

“રુડી! તું રોજે નાગાબાપુની ઝુંપડીએ કેમ જાય છે?”

“તમને વાંધો છે? મને ત્યાં શાંતી મળે છે!”

“ઘરમાં શાંતી નથી મળતી?”

“ના!”

“હું કહું છું કે તારે બાપુની ઝુંપડીએ જવાનું નથી, સમજી?”

“ઘરમાં મને સુનું સુનું લાગે છે. લગ્ન થયાને પાંચ વર્ષ થયાં. પગલીનો પાડનાર નથી. છોકરા હોય તો ઘરમાં ગમે! નાગાબાપુએ સણોસરાના એક બહેનને આશીર્વાદ આપ્યા હતા, એને જોડીયા બે છોકરા થયા! હું તો બાપુની ઝુંપડીએ રોજ જવાની!”

રુડીની ઉમ્મર પાંત્રીસ વર્ષની હતી. પતી સાથે તે પાંચ વરસથી રહેતી હતી. ગામમાં કાનજીભાઈની વાડી હાઈવે ટચ હતી. આ વાડીના એક ખુણે નાગાબાપુ ઝુંપડી બાંધીને બે વર્ષથી રહેતા હતા. એની ઉમ્મર પચાસ વર્ષની હતી. તાલુકાના ગામડાઓમાં નાગાબાપુની સુવાસ ફેલાયેલી હતી! 1971માં પાકીસ્તાન અને બાંગ્લાદેશની લડાઈ વખતે નાગાબાપુ નાગાલેન્ડમાં હતા. ત્યાં યોગસાધના કરી, તેથી તારીખ 16 ડીસેમ્બર, 1971, નેવું હજાર પાકીસ્તાની સૈનીકોને, બાંગ્લાદેશમાં ભારતીય સૈન્ય સમક્ષ સરેન્ડર થવું પડયું હતું! નાગાબાપુ આ વાત સૌને વારંવાર કહેતા હતા. લોકો નાગાબાપુને અહોભાવથી તાકી રહેતા!

રુડી બાપુ માટે દુધ લઈને કાયમ ઝુંપડીએ જતી. કાનજીભાઈની 14 વર્ષની દીકરી સમજુ પણ બપોરે અને સાંજે ટીફીન લઈને ઝુંપડીએ જતી. બાપુની ઝુંપડીએ સેવા–ચાકરી માટે ભોળા ભક્તજનોની લાઈન લાગતી! નાગાબાપુ હવામાં હાથ વીંઝતા અને ખાલી હથેળીમાંથી કંકુ ખરતું! ક્યારેક ભભુતી ખરતી! દીવસે–દીવસે નાગાબાપુના ભક્તજનોની સંખ્યા, કુદકે ને ભુસકે વધતી જતી હતી! નાગાબાપુ માત્ર લંગોટી પહેરતા. આ ત્યાગભાવનાને કારણે નાગાબાપુ લોકોમાં પ્રીય થઈ ગયા હતા!

દરમીયાન એક દીવસ નાગાબાપુ ઝુંપડીએથી નીકળી રોડ ઉપર જતા હતા, ત્યાં રાજકોટ તરફથી એક જીપ સડસડાટ આવી, તેમને ટક્કર મારી પછાડી દીધા. બાપુના જમણા પગે ફેકચર થયું. બાપુએ ડૉકટર પાસે સારવાર લીધી, પગે પાટો બંધાવ્યો. પોલીસ સ્ટેશનમાં કેસ કર્યો.

જીપ કો–ઓપરેટીવ બેંકની હતી અને તેમાં બ્રાન્ચ મેનેજર સુધીરભાઈ હતા.

બાપુના પગે પાટો આવ્યો એટલે રુડી સાથે રણછોડ ભરવાડ પણ બાપુની ખબર કાઢવા ઝુંપડીએ ગયો. રણછોડે પુછયું : “બાપુ! પગ ભાંગવાનું કારણ?”

“બન્દર! અકસ્માત!” બાપુ પુરુષને બન્દર અને મહીલાને બન્દરીયા કહીને જ બોલાવતા હતા! બાપુ હીંદીમાં બોલતા અને ગુજરાતી સમજતા હતા.

“તમે ચમત્કારીક છો. જીપ ટક્કર મારશે, એની ખબર તમને કેમ ન પડી? તમારો પગ કેમ ભાંગ્યો? તમે રુડીને ડૉક્ટર પાસે જવાનીના પાડો છો, અને તમે ડૉક્ટર પાસે સારવાર કેમ કરાવી?”

કરશભાઈએ કહ્યું : “બાપુ! તમારી યોગસાધનાને કારણે નેવું હજાર પાકીસ્તાની સૈનીકો ભારતને શરણે આવ્યા! તમારો પગ ભાંગનાર જીપચાલક અને બ્રાન્ચ મેનેજર સુધીરભાઈને તમે જવા કેમ દીધા? અકસ્માતવાળી જગ્યાએ એને પછાડી કેમ ન દીધા?”

“બાપુ! તમે ચમત્કાર કરો!” રણછોડ અને બીજા ભક્તોએ હઠ પકડી.

બાપુએ એક કુકડો મંગાવ્યો, પછી કહ્યું : “દેખો. યહ ચમત્કાર! મૈંને કુકડે પે મારણવીદ્યા કીયા હૈ, કુકડે કા પંખ કાટુંગા તો મેનેજર કા હાથ કટ જાયેગા! કુકડે કા પૈર કાટુંગા તો ઉસકા પૈર કટ જાયેગા! કુકડા મરેગા તો મેનેજર નરક મેં જાયેગા!”

ભક્તજનો હચમચી ગયા! રણછોડે કહ્યું : “બાપુ! કુકડાને છોડી મુકો. મેનેજર બ્રાહ્મણ છે. બ્રાહ્મણની હત્યા થાય એવું અમે ઈચ્છતા નથી!”

રુડીએ પણ કુકડાને છોડી મુકવા બાપુને વીનન્તી કરી; પણ બાપુ મક્કમ હતા. વાત મેનેજર સુધી પહોંચી. તેમની ઉંઘ હરામ થઈ ગઈ. વાત ફરતી ફરતી ગાંધીનગર મુખ્યમન્ત્રી સુધી પહોંચી. મેનેજરને બચાવી લેવા નેતાઓ નાગાબાપુની ઝુંપડીએ પહોંચ્યા. બાપુને સમજાવ્યા. બાપુએ કહ્યું : “નેતાજી! મેનેજર કો દંડ ભોગના હી હોગા! અગર વો હમે પચાસ હજાર રુપીયા દે, તો હમ કુકડે કો છોડકર મારણવીધી વાપસ લેતા હૈ!”

મેનેજર પાસે પચાસ હજાર રુપીયા ન હતા. બીજી કોઈ રીતે બાપુ માને તેમ ન હતા. મેનેજર ખુબ જ ગભરાઈ ગયા. માળા જપવા લાગ્યા! અન્ત નજીક હોવાથી ધાર્મીક વીધી શક્ય હોય તેટલી કરી લેવાની કામગીરીમાં તે ગુંથાઈ ગયા!

પાલીતાણામાં ચતુરભાઈ ચૌહાણ ચમત્કાર ચકાસણી કેન્દ્ર ચલાવતા હતા, તેના ધ્યાને આ ઘટના આવી. ચતુરભાઈએ તરત જ મેનેજરનું પગેરું મેળવ્યું. તેમને મળીને કહ્યું, “સાહેબ! તમે ચીંતા છોડો. તમારે કંઈ જ કરવાની જરુર નથી!”

“કેમ?”

“જુઓ. હું તમારા માટે મરવા તૈયાર છું! હું નાગાબાપુની મારણવીદ્યા મારી ઉપર લેવા તૈયાર છું!”

મેનેજરનો જીવ હેઠો બેઠો. એને પરમ શાંતી થઈ. એનામાં થોડી હીમ્મત પ્રગટી!

ચતુરભાઈ નાગાબાપુની ઝુંપડીએ પહોંચ્યા, કહ્યું : “બાપુ! મૈં પત્રકાર હું. અમદાવાદ સે આયા હું.”

“તુમારા નામ?”

“બાપુ! મેરા નામ ચતુર હૈ. બાપુ! મુઝે કોઈ ચમત્કાર દીખાઓ!”

“ચતુરજી! તુમ ચમત્કાર નહીં દેખ પાઓગે. તેરી ચમડી ફટેગી! ખુન બહેગા! જીસ કી મૈંને સાધના કીયા હૈ, વહ ભુત સાકાર હોગા! તેરી જીન્દગી ખતરે મેં પડ જાયેગી!”

“બાપુ! મુઝે ચમત્કાર દેખના હૈ. ભલે મેરી જાન ચલી જાય!”

“અચ્છા. રાત કો ઢાઈ બજે મેરી ઝુંપડી મેં આના!”

“બાપુ! મૈં  ચમત્કાર દેખે બીના મૈં યહા સે જાના નહીં ચાહતા હું.”

નાગાબાપુનો પીત્તો ગયો! રુડીબેન અને સમજુ બેઠાં હતાં છતા બાપુ ભયંકર ગાળો બોલવા લાગ્યા. ભક્તજનોએ બાપુને આજીજી કરી : “બાપુ! શાંત થાવ! ચતુરભાઈને એકાદ ચમત્કાર બતાવી દો એટલે તે અહીંથી જતા રહેશે!’’

ચતુરભાઈએ કહ્યું : “બાપુ! મેરા ચમત્કાર દેખના હૈ?”

“દીખાઓ!”

ચતુરભાઈએ હવામાં હાથ ફેરવ્યા પછી જમણા હાથની મુઠ્ઠીમાં ફુંક મારી અને મુઠ્ઠી ખુલ્લી કરી ત્યાં હથેલીમાંથી કંકુ ખર્યું! ભક્તજનો ચતુરભાઈને તાકી રહ્યા! ચતુરભાઈએ કહ્યું : “ભક્તજનો મોટો ચમત્કાર એક અઠવાડીયામાં તમને જોવા મળશે!”

ચતુરભાઈસોનગઢ, આંબલા, સણોસરા, ઈશ્વરીયા વગેરે ગામોમાં ચમત્કારથી ચેતો કાર્યક્રમ હેઠળ ચમત્કારનો પર્દાફાશ કરી જબરજસ્ત જાગૃતી કેળવી! સાતમા દીવસે ચમત્કાર થયો! નાગાબાપુ ઝુંપડીમાંથી અદૃશ્ય થઈ ગયા! ચતુરભાઈના કહેવાથી રુડીબેને સારવાર કરાવી અને વર્ષ પછી તે એક પુત્રની માતા બની!

ચમત્કાર વીના નમસ્કાર નથી,

પરન્તુ ચમત્કાર એટલે શું?

આપણા સમાજમાં વર્ષો જુની કહેવત છે, ચમત્કાર વીના નમસ્કાર નહીં! એનો ભાવાર્થ એવો છે કે જ્યાં સુધી શક્તીનો પરચો ન બતાવીએ ત્યાં સુધી સામેવાળો આપણી શક્તીને માન આપતો નથી. આપણે એના શબ્દોને પકડી લીધા હોય એમ દરેક વાતે ચમત્કારની આશા અને આગ્રહ રાખીએ છીએ. આપણને ન સમજાય એ રીતે કશુંક થાય તો એને આપણે ચમત્કાર માની લઈએ છીએ. સ્ટેજ પર શો કરનારા જાદુગરો હાથચાલાકી કરવામાં નીષ્ણાત બની જાય છે. પછી આપણી નજર સામે આપણે માની કે સમજી ન શકીએ એવા ખેલ કરી બતાવે છે. એ લોકો પ્રમાણીક હોય છે એટલે કહેતા રહે છે કે આમાં કોઈ ચમત્કાર નથી, માત્ર હાથચાલાકી છે. તમારી નજર ન પકડી શકે એવી ઝડપથી અને કરામતથી અમે કામ કરી લઈએ છીએ.

આપણી આંખ માત્ર 15 ટકા દૃશ્ય જુએ છે. એટલે જ્યાં ધ્યાન હોય એટલું 15 ટકા દૃશ્ય બરાબર દેખાય છે. બાકીનું દૃશ્ય આપણું મગજ કલ્પનાથી ભરી આપે છે. એટલે આપણને ઝડપથી ચાલાકીપુર્વક કરેલું કામ દેખાતું નથી. માત્ર પરીણામ જોવા મળે છે. એને જાદુ કહીએ તો વીજ્ઞાન છે અને ચમત્કાર કહીએ તો તે અન્ધશ્રદ્ધા છે. હા, શ્રદ્ધામાં માત્ર એક જ વીવેકભાન રાખવું જોઈએ કે સમગ્ર માનવજાતીના કલ્યાણની વાત ન હોય ત્યાં સુધી કહેવાતા ભગવાનના કોઈ અવતારે પણ ચમત્કાર નથી કર્યા. તો કોઈ કાળા માથાનો માણસ નાની નાની વાતે ચમત્કાર શી રીતે કરી શકે?

–રમેશ સવાણી

‘સંદેશ’ દૈનીકમાં પ્રગટ થતી એમની રૅશનલ કટાર પગેરું(30, નવેમ્બર, 2016)માંથી.. લેખકશ્રીના અને ‘સંદેશ’ દૈનીકના સૌજન્યથી સાભાર…

લેખક સમ્પર્ક :  શ્રી. રમેશ સવાણી, I.G.P.

10-Jatin Banglo, B/h-Judge’s Banglo, Police Choki, Bodakdev, Amdavad – 380 054 Mobile : 99099 26267  e.Mail : rjsavani@gmail.com

નવી દૃષ્ટી, નવા વીચાર, નવું ચીન્તન ગમે છે ? તેના પરીચયમાં રહેવા નીયમીત મારો રૅશનલ બ્લોગ https://govindmaru.wordpress.com/ વાંચતા રહો. હવેથી દર શુક્રવારે સવારે 7.00 અને દર સોમવારે બપોરે 2.00 વાગ્યે, આમ, સપ્તાહમાં બે પોસ્ટ મુકાયશે. તમારી મહેનત ને સમય નકામાં નહીં જાય તેની સતત કાળજી રાખીશ..

 

Read Full Post »

(તસવીર સૌજન્ય : સંદેશ દૈનીક)

ચમત્કારીક સ્પર્શ!

–રમેશ સવાણી, I.G.P.

 “સીધ્ધાર્થભાઈ! પાદરીજી ચમત્કાર કરે છે! તમે નહીં માનો, મચ્છર મારવાના સ્પ્રેનો છંટકાવ માંદા માણસ ઉપર કરે છે, તો તે સાજો થઈ જાય છે! તરત ઈલાજ! કોઈપણ મુશ્કેલી દુર થઈ જાય! મન્ત્રશક્તી વડે પેટ્રોલને પાઈનેપલ જ્યુસમાં બદલી નાંખે છે! પોતાના ભક્તોને પથ્થર ખવડાવે તો પણ તે રોટલીમાં પરીર્વીતત થઈ જાય છે! ગર્ભવતી મહીલાઓના પેટ ઉપર પગ રાખીને, આવનાર બાળકને ખરાબ આત્માઓના પડછાયાથી બચાવે છે! લોકોના પગ પાણીમાં મુકાવે છે, ત્યારે પાણી લાલ રંગનું થઈ જાય છે! પગમાંથી લોહી નીકળે છે, તેની સાથે નડતર પણ નીકળી જાય છે!”

“મધુભાઈ, કોણ છે આ પાદરી?”

“સીધ્ધાર્થભાઈ, સોનગઢ તાલુકાના પીપળકુવા ગામે ત્રણ દીવસના કેમ્પનું આયોજન થયેલું છે. પાદરી રજા સફાના સ્પર્શ કરીને અસાધ્ય રોગ ભગાડવાના છે! કેન્સર, ડાયાબીટીસ, અન્ધાપો, પંગુતા, શારીરીક ખોડખાંપણને દુર કરવાના છે. લોકોના ટોળેટોળાં ઉમટવાના છે! પત્રીકા અને પોસ્ટર દ્વારા કેમ્પનો પ્રચાર થઈ રહ્યો છે! જીલ્લાના ઉચ્ચ અધીકારીઓ હાજર રહેવાના છે!”

“આપણે પીપળકુવા ગામે જઈશું. પાદરીજીના આશીર્વાદ ગ્રહણ કરીશું અને પેટ્રોલમાંથી પાઈનેપલનું જયુસ બનાવશે તો મોજથી પેટ ભરીને પીશું!”

તારીખ 19 માર્ચ, 2000ને રવીવાર. સુરતની સત્યશોધક સભા’ના કાર્યકર સીધ્ધાર્થ દેગામી(સેલફોન : 94268 06446), મધુભાઈ કાકડીયા(સેલફોન : 98255 32234) અને ગુણવંત ચૌધરી(સેલફોન : 98251 46374)સોનગઢ પોલીસ સ્ટેશન પહોંચ્યા. સવારના દસ વાગ્યા હતા. મધુભાઈએ પોલીસ ઈન્સ્પેક્ટર પવારને કહ્યું : “સાહેબ! અમારે પાદરીજીને સ્પર્શ કરવો છે! તેમનો રોગ અમારે દુર કરવો છે! અમને મંજુરી આપો!”

“પાદરીજી ખુદ બીજાના રોગ મટાડે છે. ત્રણ દીવસનો કેમ્પ છે. એમનો રોગ દુર કરવાની ચીંતા તમને કેમ છે?”

“સાહેબ! પાદરીજીના કારણે જાહેર આરોગ્ય જોખમાય છે! લોકો વીશ્વાસમાં રહે છે કે રોગ મટી જશે! પરન્તુ રોગ વકરે છે! માંદા લોકોની સ્થીતી વધુ ખરાબ થઈ જાય છે! પાદરીજી અન્ધશ્રદ્ધાના ડૉઝ આપે છે! ચમત્કારની વાતો ફેલાવી, પોતાનો ઈરાદો પાર પાડવાનો એને રોગ વળગેલો છે. અમે, એનું પગેરું મેળવવા માંગીએ છીએ!”

“મધુભાઈ, તમે પાદરીજીના કેમ્પ ઉપર જાવ તો ત્યાં બખેડો થાય. ત્યાં પાંચ–છ હજાર લોકોની મેદની હશે. તમે ત્યાં જઈને પાદરીજીનો વીરોધ કરો તો શ્રદ્ધાળુ લોકો તમારી ઉપર હુમલો કરે. અમે તમને ત્યાં જવાની મંજુરી આપી શકીએ નહીં.”

“સાહેબ! અમને પાંચ–છ પોલીસનો બન્દોબસ્ત આપો. અમે પાદરીજીને આજે સ્પર્શ કરવા ઈચ્છીએ છીએ!”

“મધુભાઈ, તમે સમજો. શ્રદ્ધાળુ લોકો પાદરીજીને ગૉડ માને છે! અને તમે એને માણસ બનાવવા જાવ તો મોટી અવ્યવસ્થા સર્જાય! ભયંકર ગડબડ થાય! એવી બબાલ હું ઈચ્છતો નથી.”

“સાહેબ! અમારી સાથે એક દર્દી છે. એ મુંગો છે. એને પાદરીજી બોલતો કરી આપે તો અમે પાદરીજીના શીષ્ય બની જઈશું! આ પત્રીકા જુઓ. પાદરીજીએ હજારો મુંગા લોકોને બોલતા કર્યા છે, એવો દાવો કર્યો છે!”

“મધુભાઈ, તમારી જેમ હું પણ રૅશનલ મીજાજ ધરાવું છું. પરન્તુ હું તમને ત્યાં નહીં જવા આગ્રહ કરું છું. ઉપરાંત હું તમારી સાથે પોલીસ પણ મોકલી શકું નહીં. કાયદો વ્યવસ્થા જળવાઈ રહે તે જોવાની મારી ફરજ છે!”

“સાહેબ! કોઈ રસ્તો કાઢો. અમારે પાદરીજીને મળવું જ છે!”

“મધુભાઈ, હું વ્યવસ્થા કરું છું. પાદરીજીની સભા પુરી થયા પછી, તેમના ઉતારે તમે તમારા દર્દી સાથે મળી શકો, તે માટે હું ગોઠવણ કરી આપીશ. રાત્રે નવ વાગ્યે મારો સમ્પર્ક કરજો!”

સત્યશોધક સભાની ટીમ બપોરે એક વાગ્યે સુરત પરત આવી. એ સમયે પીપળકુવા ગામેથી ફોન આવ્યો : “સીધ્ધાર્થભાઈ! પાદરીજીએ ચમત્કારનું વાવાઝોડું ઉભું કર્યું છે! લોકોની લાંબી–લાંબી લાઈન થઈ ગઈ છે. પાદરીજીનો સ્પર્શ થતાં જ લોકોની તકલીફોનો અન્ત આવી જાય છે!”

“આને માસ–હીસ્ટેરીયા કહેવાય! સામુહીક ગાંડપણ!”

“સીદ્ધાર્થભાઈ! તમે શું કહેવા માંગો છો?”

“જુઓ. કોઈ કથાકારની સભામાં પાંચ લાખ લોકો બેઠાં હોય તો, એ મેદની જોઈને જ લોકો અંજાઈ જાય છે! પછી તે કથાકાર ભલે રાજાશાહી–સામન્તશાહી સામાજીક મુલ્યોનું રટણ કરતા હોય! એવાં મુલ્યો સમાજને પછાત બનાવતા હોય, સમાજને અવળી દીશામાં ધકેલતા હોય! લોકો વીશાળ ભીડ જોઈને વીચારવાનું બન્ધ કરી દે છે! સૌ એમ માને છે કે આટલા બધાં લોકો એકઠાં થયા છે, એટલે કથાકારમાં ઉચ્ચકોટીનું સત્ત્વ જરુર હશે! કથાકાર કલાકાર હોય છે, ભાષા ઉપર પ્રભુત્વ હોય છે. વશીકરણ માટે આટલું પુરતું હોય છે. કથાકારમાંથી મહાત્મા બનવા માટે કથાકારે માત્ર કપાળમાં કાળું તીલક અને ખભે કાળી–પીળી કામળી નાખવાની રહે! પાદરીજીએ કથાકારની જેમ કોઈ વેશભુષા ધારણ કરેલી છે?”

“હા, વેશભુષા ઉત્તમ છે! ગળાથી લઈને પગ સુધીનો સફેદ કોટ પહેર્યો છે. માથે સફેદ ટોપી ધારણ કરેલી છે! હાથમાં ધાર્મીક પુસ્તક છે. મન્ત્રોચ્ચાર કરે છે. સ્પર્શ કરે છે અને ચમત્કાર થાય છે!”

“તમે જાતે ચમત્કારનો અનુભવ કર્યો છે?”

“ના. સીધ્ધાર્થભાઈ! લોકો વાતો કરે છે!”

“બીલકુલ સાચું! ચમત્કાર ક્યારેય થતો નથી, પણ તેની ચર્ચા બહુ થાય છે!”

રાત્રીના દસ વાગ્યા સુધી, સોનગઢ પોલીસ સ્ટેશનના ફોનની રાહ જોઈ, છેવટે સીધ્ધાર્થભાઈએ પોલીસ ઈન્સ્પેક્ટરને ફોન કર્યો : “સાહેબ! પાદરીજી ઉતારાના સ્થળે અમને મુલાકાત આપવાના હતા, શું થયું?”

“સીધ્ધાર્થભાઈ! પાદરીજીના પી.એ. સાથે વાતચીત ચાલે છે. તમે સુરતથી રવાના થઈ સોનગઢ પોલીસ સ્ટેશને આવો. હું તમારી સાથે આવીશ!”

સત્યશોધક સભાની ટીમ પર્દાફાશ માટે તૈયાર બેઠી હતી. દર્દી તરીકે કોણે, કેવો ઢોંગ કરવો, તેનું રીહર્સલ થઈ ગયું હતું. સોનગઢ જવા રવાના થયા ત્યાં પોલીસ ઈન્સ્પેક્ટર પવારનો ફોન આવ્યો : “સીધ્ધાર્થભાઈ! તમે ચમત્કાર કર્યો છે! પાદરીજી અદૃશ્ય થઈ ગયા છે! તમારે તો સ્પર્શ કરવાની પણ જરુર ન પડી!”

–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

(આવી છેતરામણ થઈ હોય તો, પુરતા પુરાવા સાથે, સીધ્ધાર્થ દેગામી(સેલફોન : 94268 06446), મધુભાઈ કાકડીયા(સેલફોન : 98255 32234) અને ગુણવંત ચૌધરી(સેલફોન : 98251 46374) તેમ જ મારા ‘અભીવ્યક્તી’ બ્લોગના https://govindmaru.wordpress.com/cck/ પેજ પર ગુજરાત રાજ્યના 12 ‘ચમત્કાર ચકાસણી કેન્દ્રો’ અને તેના કાર્યકરોના સેલફોન નમ્બર આપવામાં આવ્યા છે તેઓનો સમ્પર્ક કરવા જણાવાય છે.  …ગો. મારુ)

–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

–રમેશ સવાણી, I.G.P.

‘સંદેશ’ દૈનીકમાં પ્રગટ થતી એમની રૅશનલ કટાર પગેરું(08, માર્ચ, 2017)માંથી.. લેખકશ્રીના અને ‘સંદેશ’ દૈનીકના સૌજન્યથી સાભાર…

લેખક સમ્પર્ક :  શ્રી. રમેશ સવાણી, I.G.P.

10-Jatin Banglo, B/h-Judge’s Banglo, Police Choki, Bodakdev, Amdavad – 380 054 Mobile : 99099 26267  e.Mail : rjsavani@gmail.com

Read Full Post »

Older Posts »